Wat sê die wet

Mensig!!! Soms verdien mense om geklap te word.

Die ou oom se vrou het hom seker so twee jaar gelede verlaat.  Maar julle weet mos hoe mense is, eers het sy gegaan en ‘n lot skuld gemaak.  Nou ja, die oom kry net Sassa pensioen.  So hoe sy ‘n rekening daar op die oom se naam bekom het, sal net sy weet.  Ek het intussen gehoor sy, die vrou en die verkoopsdame by die meubel kettingwinkel was vriendinne.  Sy was die oom se tweede vrou en het self na haar huwelik met die oom nog ‘n goeie pensioen van haar vorige man ontvang.  Dus het sy nie nodig gehad om op die oom se naam te gaan koop nie.  Maar omdat sy geweet het wat sy gaan doen, het sy die rekeninge op sy naam geopen. Net so te verswaring, was die oom aangerand en het bietjie breinskade opgedoen.  Jy hoef net twee sinne met hom te praat om dit agter te kom ook.

Sedert sy vort is, sukkel die oom om die hoop skuld, meer as sy ou penioentjie, te betaal.  Maar laat niemand sê hy het nie moedig probeer nie.  Dikwels het mens hom by die een of ander winkel gesien, besig om kaste aan mekaar te sit waarvoor hy maar karig beloon was.  Maar so het die ou werkies opgehou en die oom was pleinweg geskroef.  ‘n Kennis vertel my die storie en ek raai aan “gaan gesels met die staatsaanklaer. Sover my kennis strek kan hy nie soveel skuld kry dat dit sy hele ou pensioentjie verswelg nie.”

Elke keer as die vrou my sien sal sy vertel die meubelwinkel dryf die ou oom mal.  So bel hy my gisteroggend amper in trane.  “Sissie, they are coming to take my furniture.” Daar is nou een uitweg. ” Uncle Eddie can we go to court?” Die arme ou mens is so desperaat hy sê dadelik ja.  Wel vanmore is ons toe weg landroshof toe.  Daar gekom, staan mense in ‘n ry en wag om deursoek te word om in te gaan.  Die oom is nog nie daar nie en ek verduidelik aan die wag toe ek voor kom.  Ai, sy verstaan nie my soort Ingels nie en escort my na die klerk.  Daar gekom vertel ek ek wil asseblief die staatsaanklaer sien en gebruik toe die naam wat my vriendin my gegee het.

“Follow me” kom die opdrag toe en daar rol die kolos voor my die gang af. Ek agterna.  Daar trek sy oor die nat wit teêls. Die vloerwasser skud net haar kop en sê gn woord nie. Ek probeer maar byhou maar omdat ek weet hoe de vieste Homer se vuil spore op my vloer my maak, hou ek maar aan die kant op die donker teëls.  Sy is voor my die kantoor in maar nie voordat die ou pofferhandjie uitgeskiet het om my “halt” te wys nie.

Die magistraat luister, sy kyk na die dokumente en dreigbriewe wat ek toon en sê verbaas “Maar die saak is mos al afgehandel.” Toe nie.  Hulle het die oom gister voor 10 uur al drie keer gebel toe ek hom aangeraai het om sy foon af te sit en eers na 5 weer aan te sit.  Daar is edelagbare op die foon.  Kan julle glo? Nadat sy haar aan me die meubelwinkel bestuurder geidentifiseer het, is diè onbeskof met haar.  Ook het sy nie die area bestuurder of die “legal manager” se telefoon nommer nie.  Edelagbare druk die foon dood en daar in die dokumente in agter die betrokke mens se nommer aan.  Bel, maar helaas, hy begin eers 9 uur werk.

Sy raai my toe aan om die oom se foon af te sit.  Dis ‘n ou perfienkie wat ongelukkig nie nommers kan blok nie.  Die oom moet hulle nie toegang tot sy huis gee nie, hulle mag niks neem nie en hy betaal ook geen sent meer nie.  In die saak is die winkel glo skuldig aan die “Reckless credit act” en moet voor haar kom pa staan.

Sjym sal maar sien vir hoe lank die arme oom in vrede sal kan lewe.

Gedagte van die dag: ‘n Bietjie genade sal wondere vir sy gemoed doen.

 

Oktober 3, 2019 at 1:12 nm 7 Kommentaar

Oos wes, tuis wat?

Na ses weke in die stad kom ek toe tuis.  O, wee, kan julle glo? twee spoedboetes wat vir my wag.  Wie sal nou kan glo ek, Olga wat die pad bekruip, nie net een nie, maar twee blerrie spoedboetes op dieselfde dag kry?

Om alles te kroon, kon ek nie eers uit die Fordjie klim nie, so seer was my rug.  Homer bly staan in die deur van die motorhuis, Lapman staan eenkant, lag net breë bek want hy weet sy nagte van buite slaap is nou vir eers weer verby.  Net Sussietjie probeer my uit die Fordjie help.  Na ‘n hengske gesukkel toe kom ek darem uit. Ek leer ook altyd op die harde manier.  By Alzu het ek dit oorweeg om te gaan koffie koop, maar toe besluit ek gaan maar deurdruk. Daar staan ek toe teen die muur met Sussietjie wat al ggggggend om my ronddans.  Ek kon wragtig nie eers buk om haar te vryf of ‘n ou soentjie te gee nie. Maar genade tog, Sussietjie lyk soos ‘n ongestrykte hemp.  Nie enige hemp nie, maar ‘n denimhemp wat gewas en op ‘n hopie gelos was om droog te word.  Nie ‘n borsel naby haar gewees in die ses weke wat ek weg was nie.

Wys jou net, mans kan nie verder dink as wat hulle neuse lank is nie.  Hy sou mos nie ‘n vrou geword het as hy ‘n hareborsel deur haar gedruk het nie.  Net weer ‘n bewys “vêr van jou goed, naby jou skade.

Volgende keer as ek iewers heen moet gaan, sal Homer maar vir hom losies moet kry.  Ek los hom nie weer alleen tuis nie.  Sussietjie was nie al wat ongestryk was nie. Ek glo nie hy het ‘n besem opgetel in die ses weke wat ek uithuisig was nie.  Al my stoflappe moet ook gewas word, nadat ek dit gebruik het.

Gedagte van die dag: Toe huis het minder skoonmaak nodig.

 

September 20, 2019 at 10:39 nm 1 comment

o wee……

Daar gebeur dit toe.  31 Julie.  Ousus bel “Moet nou nie skrik nie.  Ek het geval en my arm gebreek. Ek wag nou net vir ‘n magtiging nommer van die mediese fonds, dan gaan ek hospitaal toe.  Ek moet geopereer word om die arm te geset te kry.  Maar dis nie so erg nie.”

Nie so erg nie?  As jou arm geset moet word met ‘n operasie, is dit mos erg genoeg.  Om alles te kroon, het ek die vorige dag gaan stap en my selfoon verloor.  Ons het dadelik omgedraai en op die spoor terug geloop maar te vergeefs.  My vriendin stel toe voor dat ons na haar huis gaan, aangesien dit die naaste is en my nommer skakel.  Te vergeefs.  Die sim was toe al uitgehaal.  Om nog pyn by die verlies te voeg, kry ek altyd ‘n boektipe selfoon dop dan kan ek rybewys en bankkaart byderhand hê sonder om die hele handsak met die stoof en yskas in, saam te piekel.

Kos my toe gou eers afsit bank toe.  Kan darem kaart vervang kry al sê die nuwe kaart nie “tjekrekening”of spog met my naam nie.  Ek wil mos net toegang toe die fondse in daardie rekening hê, nie waar nie.  Ari gedorie, toe is dit nou lisensie kantoor toe, daar moet ek hoor ek moet SAPD toe om ‘n beëdigde verklaring af te lê alvorens hulle my kan help om ‘n rybewyskaartjie wat net ‘n jaar oud is, te vervang.  Toe ek uiteindelik teruggekom het, was dit om te hoor “Sorry love.  I’m going on lunch now. Come back tomorrow.” Nodeloos om te sê het ek dit so effe verloor.  Ek is toe so half teësinnig gehelp.  Maar toe kom die “skop in die tanne.” “You need a recent photo ma’am.” Ek het haar aangegluur en toe die spaar foto van verlede jaar se aansoek voorgelê.  Toe is ek daar uit met die gewraakte dokument in my hand.

Ewentwel, toe ek dus in Petoors se dorp wat mos deesdae Swannie se dorp heet kom, toe is dit al donker en ek was al lus om 20km voor Ousus se huis op die vlug te slaan en die ou Fordjie net daar in die verkeer te los.  Maar ek het maar op my tande gekners en mooi gebid. Toe moet ek dus hospitaal toe ry.  Daar gekom, was Ousus al geopereer en al heeltemal in beheer van al haar fasiliteite.  Plaatjie en ‘n vuis vol skroewe later.  Maar sy doen goed.

Raak soms oor optimisties soos verlede week toe sy opsluit moes gaan kitaar speel en arm toe goed spasma gegooi het, wat sy nou nog sukkel om af te skud.

Gedagte van die dag:  Hulle ore sal altyd ormamente wees.

September 11, 2019 at 9:23 vm 1 comment

Telebevarkers.

Kyk, ek is nie ‘n oggend mens nie.  Ek is veral nie ‘n vroegoggend mens nie. Ek wil teen my eie tempo wakker word.  As ek om die een of ander rede vroeg moet opstaan, vir al die gewone redes, dan doen ek dit.  Dikbek, bot, sal ek my gang gaan.  Maar moet my asseblief nie pla voordat ek gepla wil wees nie.

Soos julle weet, loop ek dikwels deur onder telebevarkers. Maar gewoonlik gee hulle my kans om wakker te word, een of twee bekers tee te drink en ontbyt te eet voordat hulle my pla.  So in die newels van slaap hoor ek my selfoon lui.  “Wat de joos?” Ek soek soek my foon, voel die beker tee wat Homer so teen 8vm moes kom neersit het.  Kry my bril beet, sit op en daar lê my foon waar ek weet ek dit nie sal neersit nie.  Homer het seker weer ‘n teleurstellende ondersoek gehad.  Kry dit beet, antwoord.  “Good day mr Oksle, may I speak to your wife please? WDF? “Speaking” kwaak ek.  Ek hoor vir Homer buite lag. “So sorry ma’am.  I am Dudu Ndluli phoning from “wie se moer se medicals.”

Kyk toe kook my bloed, Ek ken die stem. Sy bel my elke Vrydag en glo my, elke Vrydag het sy ‘n ander naam.  “We want to share our specials with you today!  Isnt that great? tjirp sy in my oor.  Teen die tyd staan Homer al in die kamer. Ek veg hard om pose te hou.  “Indeed” knor ek. Toe rammel sy die hele ou verhaal af van hoe frustrerend dit is as mens siek word en jy moet ‘n hoop geld vir die dokter en mediese dienste uitvurk.  “Dudu / Lexi/ Anisha/ Thandi what ever your name may be, we’ve been through this before.  I’ve been telling you for some months now that I have no intention of buying what you are offering.” Toe moes ek eers asem haal en sy neem haar kans waar.  “But ma’am let me explain what I am offering.”

Not likely my dear dink ek en val in toe sy weer asem haal “I am unemployed.  That means I havent got work so I dont get a salary.  I am too old to get a job and too young to get SASSA” knor ek “so I cannot afford your medical aid.” Slaat my simpel met ‘n blerrie pap snoek.  “But that’s the great thing ma’am.  I am not offering medical aid,  today I am offering you medical insurance.”

Berge val op die …… vrou “If I cant afford medical aid, how on the face of this earth can I afford the ever bigger luxury of medical insurance Dudu / Lexi/ Anisha/ Thandi?” vra ek tussen my tande deur. “But ma’am…” toe is Olga op. “Ma’am se moer!”

Weet julle, sy bel elke week van ‘n Durban nommer en elke week blok ek haar nommer na die gesprek.  Tog, skakel sy volgende week van die selfde nommer af.

Gedagte van die dag:  Dalk sal perde teen volgende week horings hê.

Julie 29, 2019 at 9:33 vm 4 Kommentaar

Snoep goed

Word mens ooit te oud vir lekkergoed?  Ek hoop van harte nie so nie. Ek was nog maar altyd lief vir ‘n ou soetigheidjie.

 

Ek het ‘n groot vet bottel waar ek ons lekkergoed insit.  My gunsteling is natuurlik Licorice all sorts. Of is sit Cream caramels? Nee, wag, ek dink dis Jelly beans. Nee, eerder Peanut Brittle.  Wag, dis eerder Milky Toffees.  Dis fudge.  Nee wag, voordat ek vuis slaan met myself.  Ek hou van sweeties.  Sommer baie. nou ja. As ons lekkergoed gekoop het, gooi ek alles in die bottel.  Die bottel staan sommer op die kombuis kas.  Kom die kwien se direkte familie kuier, dan help sy haarself aan ‘n paar.  Stap Homer soggens die kombuis binne, dan verdryf hy maar die eensaamheid van vroeg more alleen wakker wees met ‘n handvol.  Vererg ek my vir Homer, vind ek troos in die bottel.  Dis ‘n lekkerder bottel as die een uit die bottelstoor.  My opinie natuurlik.

So is ons ook lief vir grondboontjies.  Daar staan ook altyd ‘n bottel met grondboontjies langs die lekkergoed.  soms met rosyne, maar meestal daarsonder. Om een of ander rede sal mense nogal hulle self nie so geredelik uit daardie bottel help nie.  Toe het ek opgemerk dat Homer die bottel gou laat leegloop totdat daar so ‘n enkel lagie op die bodem lê.  Dan sal hy kamma verbaas vra “Wat het hiervan geword?” Toe het ek slim geraak.  Ek gooi dit in twee bottels.  So twee derdes van die pak in die groot bottel en die res in ‘n kleiner bottel.  Dis dan nou die groter een vir Homer en die kleiner een is myne.  Wonder bo wonder toon hy respek vir myne maar syne hou nou baie langer.

Die ander dag het ons tuis gekom en ek het die pakkies lekkergoed in die bottel leeggemaak.  Die “Gum snakes” heel onder en so gaan ek aan.  toe die “All sorts”heel bo in die bottel land, het hy al terug gekom in sy oorpak geklee.  Ek het toe nog nie eers kans gehad om die bottel te skud om die sweeties te meng nie. “Dink jy nie ‘ons’ moet dit in verskillende bottels bêre nie?” Vra hy. “Goeie idee” antwoord ek.  Dis mos duidelik as elke lekkergoed soort in ‘n aparte bottel is, maak dit mos die saak soveel makliker vir hom.  Nou ja, toe hy ‘n paar uur later weer in gekom het, was die lekker goed geskei.  Syne in een bottel, myne in ‘n ander.

Gedagte van die dag: Nou bly altwee bottels langer vol.

Julie 24, 2019 at 10:48 nm 10 Kommentaar

‘n Nuwe/ou stapmaat

 

 

 

 

 

Ek het vanjaar ‘n skaarste aan stapmaats bevind.  Verlede jaar die tyd, was ons vyf dames wat drie keer per week ‘n sewe km staptog aangepak het.  Toe het een werk gekry en ons het almal vir haar gejuig.  Sy het immers ‘n laatlam enigste kind om met min bystand groot te kry.

Toe kry ‘n ander een teenspoed en weg is sy tot heden vandag.  Die derde een het ons net een oggend laat staan en wag en ons is toe uiteindelik tien minute laat weg sonder haar.  Vir die volgende agt maande het dit goed gegaan. Toe was dit een verskoning na ‘n ander en my Orbi trek dreig telkens om my af te gooi.  Nou ja, toe het ek vir die ding ‘n lelike teken gewys en hom uitgelos.

Gister kry ek ‘n boodskap van my 2016 stapmaat.  “Stap julle nog?” Ek het geantwoord dat my Orbi trek ook nie meer wil stap nie.  “Sal ons weer saamstap?” Vra sy. ek is maar min lus.  Want vroeg in die winter van 2017 het sy eers ‘n paar keer verskoning aangevoer en toe later net weggebly.  Maar nou ja, ek het agtergekom as mens stap, dan loop jy van verkoue en depressie weg.  So ek het dit vreeslik gemis.  Self my tuin het agteruit gegaan want ek was niks lus om dit te bewerk nie.

Nou, vir so lank as wat dit gaan hou, geniet ek die daaglikse stappie, al het dit net twee keer gebeur.

Gedagte van die dag: ‘n Stapper stap nogal van die koue ook weg. 😉

Julie 10, 2019 at 10:54 nm 7 Kommentaar

Lemmetjie piekels

 

Ek het toe vanmiddag my bottel lemmetjie piekels gekry. Dit is hoe dit min of meer lyk.  Net, die kwien se direkte familie se huisgenoot maak ons sin spesiaal.  Dis soos met die mango atjar ook.  Ons kry ons sin seker maar light.  Met baie min olie maar verkieslik geen olie oor nie. Met die dat ons nou omtrent tuis nyweraars geraak het, ondersteun ons ook die mede tuis nyweraars.

Dis nou nie dat ons nie voorheen tuis nyweraars sou ondersteun nie, dis net nou kom ons meer met tuisnyweraars in aanraking.  Soos ek reeds gesê het, die kwien se direkte familie se huisgenoot is ‘n kranige kok.  Soms bietjie a – la – Hilda. Maar sy deel haar resepte met niemand nie. Sou iemand haar ‘n resep vra, sê sy net altyd.  Maak pekel water en gooi oor terwyl dit so duidelik soos daglig is dat haar piekels nie in pekel water lê nie. Sy maak ook die heerlikste aartappel samoosas. Mensig! Dis omtrent “to die for.

Maar ek weet mos, ek vra gn resep nie, ek geniet net wat sy maak, wanneer sy dit maak.

Gedagte van die dag:  Bly warm.

Julie 6, 2019 at 10:13 nm 4 Kommentaar

Older Posts Newer Posts


Onlangse Bydraes

Wie ruik?

website counter