‘n Nuwe/ou stapmaat

 

 

 

 

 

Ek het vanjaar ‘n skaarste aan stapmaats bevind.  Verlede jaar die tyd, was ons vyf dames wat drie keer per week ‘n sewe km staptog aangepak het.  Toe het een werk gekry en ons het almal vir haar gejuig.  Sy het immers ‘n laatlam enigste kind om met min bystand groot te kry.

Toe kry ‘n ander een teenspoed en weg is sy tot heden vandag.  Die derde een het ons net een oggend laat staan en wag en ons is toe uiteindelik tien minute laat weg sonder haar.  Vir die volgende agt maande het dit goed gegaan. Toe was dit een verskoning na ‘n ander en my Orbi trek dreig telkens om my af te gooi.  Nou ja, toe het ek vir die ding ‘n lelike teken gewys en hom uitgelos.

Gister kry ek ‘n boodskap van my 2016 stapmaat.  “Stap julle nog?” Ek het geantwoord dat my Orbi trek ook nie meer wil stap nie.  “Sal ons weer saamstap?” Vra sy. ek is maar min lus.  Want vroeg in die winter van 2017 het sy eers ‘n paar keer verskoning aangevoer en toe later net weggebly.  Maar nou ja, ek het agtergekom as mens stap, dan loop jy van verkoue en depressie weg.  So ek het dit vreeslik gemis.  Self my tuin het agteruit gegaan want ek was niks lus om dit te bewerk nie.

Nou, vir so lank as wat dit gaan hou, geniet ek die daaglikse stappie, al het dit net twee keer gebeur.

Gedagte van die dag: ‘n Stapper stap nogal van die koue ook weg. 😉

Advertisements

Julie 10, 2019 at 10:54 nm 6 Kommentaar

Lemmetjie piekels

 

Ek het toe vanmiddag my bottel lemmetjie piekels gekry. Dit is hoe dit min of meer lyk.  Net, die kwien se direkte familie se huisgenoot maak ons sin spesiaal.  Dis soos met die mango atjar ook.  Ons kry ons sin seker maar light.  Met baie min olie maar verkieslik geen olie oor nie. Met die dat ons nou omtrent tuis nyweraars geraak het, ondersteun ons ook die mede tuis nyweraars.

Dis nou nie dat ons nie voorheen tuis nyweraars sou ondersteun nie, dis net nou kom ons meer met tuisnyweraars in aanraking.  Soos ek reeds gesê het, die kwien se direkte familie se huisgenoot is ‘n kranige kok.  Soms bietjie a – la – Hilda. Maar sy deel haar resepte met niemand nie. Sou iemand haar ‘n resep vra, sê sy net altyd.  Maak pekel water en gooi oor terwyl dit so duidelik soos daglig is dat haar piekels nie in pekel water lê nie. Sy maak ook die heerlikste aartappel samoosas. Mensig! Dis omtrent “to die for.

Maar ek weet mos, ek vra gn resep nie, ek geniet net wat sy maak, wanneer sy dit maak.

Gedagte van die dag:  Bly warm.

Julie 6, 2019 at 10:13 nm 4 Kommentaar

Op ‘n goeie dag

Julle weet….. Soms kan ek net lag. Ander kere kan ek self die lag bere totdat ek veilig in die Fordjie of op my apostelpêre om die hoek al is. Ander kere moet ek hard probeer om nie my vuis toe te vou en net te swaai nie.

 

My vriendinnne, die kwien se direkte familie en haar huis-genoot kom toe mos Sondag hier aan.  “Gaan jy my help?” vra die genoot. Kyk nou weet ek al wat kom. Die wind het mos weer erg gewaai. Toe ek ja sê kom dit “Lemmetjies uitdruk sodat ek lime pickles kan maak?” Kyk dis nou al jare dat ek help.  Ek kry altyd die uitdruk werk.  Dis glad nie lekker nie.  Daardie sous brand my vingers gaar.  Maar daardie piekels is vrek lekker en nee, sy gee haar resepte vir gn mens nie.

Maandag is hulle weer hier met die sak lemmetjies.  Kyk, die wind het ‘n rekord oes bymekaar gebring.  Party is so groot soos ertjies, ander soos druiwe en dan is daar ‘n paar so groot soos golfballe.  Weet julle hoe moeilik melk jy die kleintjies? Ek het nie ‘n gemaklike elektriese masjien nie, ek sal met die hand moet druk. Dinsdag en Woensdag druk ek en druk en druk.  Ry vanmiddag om die bak sap te gaan aflewer.  What do you know?  “Nee” seg sy, “Dis joune.” Ek het al die sap wat ek nodig het.  Toe moes ek weer op my tande byt.  Wat de dinges gaan ek met om en by twee liter skoon lemmetjie sap maak?

Tuis gekom, het ek my resepte boek en kry gou die suurlemoen konsentraat resep.  Kook dit en dink “Julle donners! Dis al wat julle gaan kry om te drink self in die koue totdat dit klaar is.” Goeie aarde!  Ek het die bottels net nou gebêre.  Toe bel sy my en vra verskoning.  Sy was deurmekaar.  Sy sal die sap môre kom haal.  “Watter sap?” vra ek obsternaat.  Asof ek nie weet nie.  “Die lemmetjiesap wat jy uitgedruk het.” Seg sy.  Toe voel ek al hoe klap my vuis teen haar wetie wat nie.  “Nee wat,” sê ek jy kan dit nie kry nie, dis nou al Lime cordial.  Sal sy wragtig vir my vra “But why the …. did you do that?”

Gedagte van die dag: Gelukkig was dit oor die foon.

Julie 4, 2019 at 10:37 nm 6 Kommentaar

Sissie

Ek het die afgelope verpis tot ‘n regte temperatuur sissie.  Goeiste tyding die vorige plek waar ons gewoon het, het die ryp nog wit gelê in enige skadukol teen 11 vm.  Hier is nie eers meer ryp te sien teen die tyd dat ek smorrens wakker word nie.

Ek besef vandag dat die rede hoekom ek so koud kry, is omdat ek die heel dag sit en niks doen nie. Alles aan my is besig om vas te sit. Ek kan nie roes nie, daarom kan ek dit nou nie roes noem nie.  Nee wat, as ek in nog daardie koue plek gewoon het, sou ek gedink het die locals is mal om dit koue te noem.

Die vergalstelike tiptolle het nou wragtig net gewag dat ek my rug draai, toe vreet hulle my kool, spinasie, blomkool, broccoli en spruitkole dat daar net are oorgebly het.

Ek oorweeg dit beslis om weer ‘n kat te kry, dan sal daardie nare ou tiptolle moet ligloop.  My Lapman, is net so koulik soos ek en Sussietjie is soos ‘n trekker, het ‘n hengse raserige aanloop nodig, wanneer sy nog oppad is na die hoek van die huis, al snorkend en hygend, dan is die tiptolle is in die buurman se okkerneut boom en dan sit die hadida’s op die muur vir ons en lag.  Nou mag ek die werfettertjies mos nie met die windbuks skiet nie en die kettie is my groot vyand.  Ek trek daardie rek terug en laat wiel, dan tref daardie verdonderlike klip my.  Nege uit tien kere teen die voorkop.  Ek dink die ding is getoor.

Gedagte van die dag: Ek gaan heksejag op die tiptolle en hadida’s doen om die hitte uit my koulike bene te verdryf.

Julie 2, 2019 at 10:39 nm 9 Kommentaar

Honde blaf

Die honde vermens al hoe meer.  Eers het mens jou honde gevoer en soms gebad.  So een keer per jaar vir hulle spuite geneem, maar dit was nog nie die norm nie.

 

Onlangs het iemand my ‘n foto per Whats App gestuur van ‘n hond wat taamlik beteuterd daar uitsien. Lyk behoorlik of hy onring word deur ‘n lagie ys.  Siestog soos ek kyk kan hom eintlik hoor rittel van die koue.  Byskrif sê “Eienaars kan vervolg word wat honde buite in die koue laat.” Ek dink dis goed om te weet en die foto vir Homer aangestuur. Hy is mos onder die indruk ‘n hond moet net kos en water kry.

Be that as it may. Ousus het weer onlangs die wereld ingevaar met ‘n blik rooi verf en ek het gaan kat oppas.  Wee julle elke keer as ek gery het, het die sms gekom “Tanie, die hond blaf alweer by die hek.”Dan het ek om verskoning gevra, gejaag om te doen wat ek voor gery het en weer huiswaarts gekeer. Terug by my huis, hoor ek dae lank ‘n hond tjank. Ek het toe agtergekom die hond klink so hartseer.  Ek is egter nie seker of dit die bure se bure of hulle bure oorkant die straat is waar die hond so tjank nie.

Ek stuur toe vir die buurvrou ‘n whats app boodskap en vra “Is dit jou bure se hond wat so tjank?” Kom die antwoord heel flink “Toemaar.  Elke keer dat Homer gery het, het Lapman net so getjank.” Daar was ek toe so verbaas, klink behoorlik of sy dan gedink het, ek beskuldig haar omdat iemand anders se hond tjank. Maar toe laat dit my ook besef hoe ons honde skinder.  Ek het al dikwels gehoor mense beskuldig die polisie, sekuriteitswagte, huis of tuinwerkers dat hulle inligting aan inbrekers verskaf het waar die inwoners op verlof gaan.  Hoe dikwels het ek al gehoor “Dit kan net die polisie wees.  Ons het soos pligsgetroue burgers gaan aanmeld dat ons uitstedig gaan wees.” Ander weer ” Net die sekuriteitsmense het geweet ons is nie tuis nie.”  Of ” Dit kon net die huis of tuinwerker gewees het.”  Dan was daar by hulle huise ingebreek.

Nou weet ek van beter.  Gewoonlik as ek my bure se honde hoor tjank het, dan sê ek:  “Ha, die honde is alweer alleen tuis.” So ons moet maar die skinderbekke nader aan  die huis soek.  Soos by ons honde.  Dit is hoekom ek verkies om albei die rakkers van my saam te neem as ek iewers gaan. Dis net nie altyd moontlik nie.  Veral nie as Lapman soos ‘n besetene rond hardloop om tog net nie in die Fordjie gelaai te word nie.

Wie sal nou sulke verraad van hulle hondekinders glo?

Gedagte van die dag:  Kennisgewing op hek wat lui ” Die honde lieg baie. “

Junie 30, 2019 at 10:13 nm 2 Kommentaar

U hoogheid

Ek het lanklaas die twee vriendinne van my gesien. Ons is nie gewoond hulle bly so lank weg nie en Homer kerm toe al ‘n paar dae ek moet gaan kyk wat gaan aan met die “ou fossiele” Kon toe nou nie hoër of laer nie en ek val in die pad.  Met Homer se bakkie, dan het ek ‘n verskoning om nie heeldag te kuier nie.

Daar gekom moes ek nou alles hoor wie hoe siek was, wie die seerste gehad het, die kwaaiste hartaanval {I kid you not} gehad het, wie die hardste geval het en so voort.Die uwe sit en luister, sy het mos al baie ondervinding om ‘n reguit gesig in hulle geselskap te hou. Toe kom die nuwe toevoegsel tot die Britse koningshuis aan die beurt.  Nee, ek het nog nie foto’s van die kind gesien nie. Die een begin vroetel om haar foon te kry, toe onthou sy die foon lê in haar kar en die garage is al gesluit en sy gaan nie nou uit nie, maar sy het ‘n foto van die baba op haar foon.  Nou kyk, ek is nie ‘n aanhanger of bewonderaar van die koninklikes nie.

Ek het al dikwels gehoor die een is ‘n “Scottish lassie” van Jeppe Johannesburg, no less.  Toe op ‘n dag vertel sy my ‘n familie geheim.  Sy en haar suster is albei Scottish countesses. “Ooh, so I am in famous company.” Ek dink sy het al vergeet dat ek en sy al baie ure met my of haar skootrekenaar gesit het om haar familie se grafte te soek. Bizar maar waar. Daar is meer tipies Afrikaanse vanne as in my voorsate. Maar nou ja, dis mos haar, uhm, geheim.  Mum’s the word.  Ja, raait.

Nou met die foto soekery, kom ek agter sy sit nou kiertsregop.  Met haar kop so skuins gedraai, weg van beide haar huismaat en my. Skielik word die koffiebeker dan ook vasgehou soos dogtertjies doen wanneer hulle “tannie tannie” speel. Nou begin my lagspiere al saam trek. Nou moet ek noem dat ‘n afgetrede joernalis van ‘n Sondag koerant hom so ‘n paar jaar gelede in ons dorp kom tuis maak het. Hy tel onder die vriende wat ons nie gemeen het nie.  In die kontessa se boekie tel hy baie hoog.

Haar huismaat vra waar het sy die foto gekry.  “From Billie” sê sy. Met die kop nog so skeef gedraai.  Haar gesig amper parallel met die plafon. Nou weet ek en die huismaat reeds, hier kom ‘n ding.  “He sent it when he came to tell me about Elizabeth.” Ons kyk na mekaar en ek moet al anker gooi dat ek nie kraai van die lag vir die prentjie wat sy daar op die rusbank maak nie. “Elizabeth?” Vra haar huismaat.  “Yes you know he knows the royals intimately. He came to tell me Elizabeth’s maiden name was Parkinson like my mother’s. She” (dis nou die koningin) “is indeed my mother’s first  cousin.”

So ek moet seker leer om te curtsy as die belangrike vrou, wie weet, Charles se bloed eie niggie, naby my kom.

Gedagte van die dag: Polony bly blerrie polony

Mei 12, 2019 at 10:34 nm 5 Kommentaar

Sulke tyd.

Ai, more is dit alweer stemdag.  Voel soos net ander dag dat ons gaan stem het.  Nog voordat ons tuis was, was my duim al skoon.  Ek wil geen voorspellings maak nie.

Sterkte aan almal wat more die toue gaan aanpak om ‘n ou kruisie te gaan trek en sommer baie dankie ook dat julle dit doen.

Laat my wonder hoeveel van die ….. en veertig partye op daardie stembriewe gaan geen kruisie kry nie.

Was net soveel makliker onder die ou bedeling.  Een briefie.  Defnitief nie met amper ‘n halwe honderd partye op nie.

Gedagte van die dag: God met ons.

Mei 7, 2019 at 11:44 nm 5 Kommentaar

Older Posts


Onlangse Bydraes

Wie ruik?

website counter