Op die onderwerp van ouderdom

 

 

Meer as twee dekades gelede in my ou tuisdorp, het ek iemand geken wie by die ouetehuis gewerk het. Sy het graag vertel van die oumensies se manewales en dan altyd lekker gelag.  Ek het haar eendag vertel dis regtig ‘n steen des aanstoots vir my dat sy so lag vir die oumensies.  Haar reaksie was “As ‘n mens nie gaan lag nie, gaan jy vreeslik tjank vir wat met hulle gebeur en dit gaan  hulle ontstel.” Ek kon dit nie bra so insien nie, maar het maar so aanvaar.

Nou egter sien ek nogal in wat sy bedoel het.  Ek het onlangs vir tannie Nella gaan kuier daar in die bos.  Haar dogter het my na haar kamer geneem en gesê “Mamma kyk wie het vir jou kom kuier.” Op eerste oogopslag het sy my herken en my by naam gegroet.  Ons het so bietjie gesels toe loer haar dogter om die kosyn en sê daar is koffie in die sitkamer.  Hulle hoop om haar meer te laat beweeg sodat haar bloedsomloop sal verbeter.  Ewentwel, toe kom ek agter hoekom dit beter is om te lag vir die dinge wat hulle doen.  Die waarheid maak dan net seer.

Toe nooi sy, ‘n klein maer mensie, my, ‘n volbloed Amasone om op haar rug te spring.  “Spring Skatjie” (toe kom ek agter sy weet nie meer wie ek is nie.  Dit terwyl sy sowat dertig minute met my, Olga, gesels het.  “Spring op my rug my skatjie.  Ek sal jou mêma.” Maak nie saak hoe ek met haar argumenteer het nie, sy was reg vir die ding.  Ek het toe maar my arms om haar gesit en gesê “Laat waai.” Toe het sy so uitgelate gegil “hieeeeehaaaaa” en terwyl sy stadig gang af beweeg het, het sy gesê “Jy moet skree as ek te vinnig hardloop en jy raak bang hoor.” Toe ons in die sitkamer kom het ek die trane gevoel brand toe sy vir haar dogter en skoonseun vra “Het julle gesien hoe lekker het ek haar gemêma (abba)? Wat is jou naam nou weer?”

Nou kan ek insien hoekom die versorgers eerder lag.Net ander dag nog, was sy op en wakker.  In die tuin besig, met haar hoendertjies besig, besig om brood te bak.

Gedagte van die dag:  Ouderdom is wreed.

November 17, 2019 at 11:20 nm 7 Kommentaar

As mens ouer word.

Die afgelope skool vakansie het die kwien se familie lid en haar huisgenoot skool kinders opgepas.  Ek kan nie meer onthou hoekom nie.

Een more kom die huisgenoot hoogs ontsteld hier aan.  Sy sê die kwien se familie het gesê sy moet eerder hier kom afkoel voordat sy moord begaan.  Terwyl ek dus tee maak vra ek uit oor wat haar so omgekrap hrt.  Dis toe die dogtertjies.  Een het iets van haar sussie geneem en die sussie het omgekrap gaan kla haar sussie het haar boek gesteel. Amper het die arme “klein dief”pakslae gekry.  Die huisgenoot is bitter omgekrap want hoe de f kan die kind in haar huis steel?  Ent van die prent is toe dat die arme kind, net nege jaar oud 100 keer moes uitskryf I may not steal and lie about it.”

Toe begin die kwien se familie kla, iemand lê haar lekkergoed vas,  Dadelik sê huisgenootjie toe “It must be that little missey.” Hoe meer ons verduidelik dis maar wat kinders doen.  In alle waarskynlikheid het die dogtertjie in elk geval haar boek self verlê en beskuldig haar sussie valslik.  Maar kom wat wil, eens ‘n dief, altyd  ‘n dief.  Toe is die kinders huis toe maar steeds word haar hoogheid se lekkergoed vasgelê.  Sommer rye van haar sjokolade.  Dan sê Huisgenootjie “Its that f dog you brought home.” Nou ja, hier stem ek met haar hoogheid saam, maak nie saak hoe slim die hond is nie, sy kan nie rye sjokolade afbreek en verorber sonder om ‘n spoor of tandmerk te laat nie.

Toe kom hulle weer eendag hier aan en Huisgenootjie vra “Did I leave my rosary here?” Ek sien die twyfel of eerder ongeloof op haar gesig toe ek “nee” sê.  Met die gevolg dat ek my rekenaarsak oopmaak en my krale wys, dis spierwit en nie hare nie.  Gaan haal my handsak en keer uit.  Die glaskrale is ook nie hare nie.  Toe maak ek my laai voor haar oop en haal die rooshout gebedskrale uit, dis nie hare nie. Weer kla haar hoogheid en weer word die hond beskuldig.

Die ander dag kuier ek daar toe Homer my bel.  Iemand gaan dit en dat kom oplaai, dis klaar betaal sal ek hulle net ontvang en toesien dat hulle die regte voorwerp oplaai.  Huisgenootjie bestel toe dadelik dat Homer vir hulle “Double story”tjoklits (maw Top deck ) moet saambring.  Sondag kom hulle nie tee drink nie en die tjoklits bly lê.  Maandag maak Homer vroeg klaar en sê ons moet maar gaan aflewer.  Daar gekom, gaan maak haar hoogheid tee en ons sit en gesels op die stoep.  Sy vra toe “Did you tell Olga I caught Daisy stealing my chocolate?” Kyk, dadelik weet ek so min of meer wat moes gebeur het en ek begin al giggel.  Huisgenootjie se ore is bloedrooi en sy staar net teen die vloer vas.  Toe begin haar hoogheid vertel.  Sy het haar tjoklit doelbewus op haar bedkassie gelos en gaan tv kyk.  Toe hoor sy, die dowe met gehoortoestelle wat op daardie oomblik in ‘die houertjie onder haar kussing was, die papiere ritsel en sy sluip toe soos blits in die gang af.

Sê sy staan en loer letterlik net om die kosyn.  Daar word die eerste rytjie afgebreek, rond geloer en in die mond gedruk.  Toe blitsvinnig breek die vingertjies die tweede rytjie af en druk dit ook in haar mond.  Nou kan ek my dit net voorstel, twee rye se sjololade nog in die ry steek mos knoppe uit man.  Haar hoogheid sê sy klap toe teen die kas en vra “Whacha doing?” Sy sê die mond het eers oopgegaan daardie sjokolade rye het soos slang met twee tonge in en uit gesplits en weer amper uitgeskiet en toe weer met ‘n knop in die wang geeindig.  Toe was Huisgenootjie mooi netjies uitgevang vir die tjoklit dief wat sy is.  Maar toe rol ek al van die lag.  Toe Huisgenootjie agterkom dat daar nie verwyte kom nie, het sy haar oë verleë van die grond afgelig en gesê “Ek weet nie wat gaan met my aan nie, hoe ouer ek word, hoe meer steel ek.” Ek het haar toe gevra of sy ‘n stash het.  Ons kon sien sy wou eers “Nee” sê, maar haar toe bedink en opgestaan om ons haar wegsteekplek te gaan wys.  Toe sy die ou verblykte sakkie op haar bed omkeer, het die gebedskrale ook daar uitgeval.  Sy was soos ‘n arend op daardie krale hoor. Sy het dit teen haar bors vasgedruk en toe uitgeskarrel.

Maar die boekie wat die dogtertjie durf waag het om in haar huis te steel was darem nie daarin nie.

 

Gedagte van die dag: Ouderdom is ‘n bliksem.

 

 

 

November 8, 2019 at 4:10 nm 2 Kommentaar

That’s not my game

Lui my telefoon Saterdag oggend na parkrun.  Ek sit nog op my bed om gou my teetjies te drink voordat ek gaan stort. Ek sien dis uncle Eddie en my bloed kook.  Die veretterlike goed moet my nie krap as ek nie jeuk nie, dink ek.  “Are they bothering you again?” vra ek nadat ons gegroet het.  “Fuckit Sissie” seg hy, “they are still bothering me everyday.” Hy het al die magistraat se nommer gegee net sodat dieselfde dame hom twee ure later weer pla.  My advies is toe maar soos die magistraat sn ook.  Ignoreer hulle.  As hy ‘n nommer nie ken nie, moenie antwoord nie.

“But Sissie”sê hy “today I need your advice.”  Ai kyk.  “I’m listening, fire away.”  Hy antwoord toe ” You know how I’m always running errands for Sue?” En almal anders dink ek maar sê net “Yes”  Toe sê hy weer “today she send me to Spar and the chemist.  When I got back she said its so hot I must come in for some juice.  Well when she brought the juice she grabbed hold of my hand.” Oewie dink ek wat tog nou.  ” Well, I didnt want to be rude so I tried to loosen her grip like, you know.”  Ja ek weet antwoord ek.  “But she held on.  So she looked me in the eyes man and said ‘Eddie, weet jy hoe lus is ek al vir ‘n man?’ Fuckit Sissie, I lifted my ass so fast from that chair and buggered off.  I’m telling you man, I’m not lus for that kak again.”  Maar kyk, toe lê ek oor die bed en skree amper soos ek lag.

Twee slukke en drie hoese later kon ek darem weer my stem terug kry.  Ek het hom maar aangeraai om volgende keer dat sy hom skakel haar te vra om maar vir hom die lysie en die geld te bring en dat hy die veilgheidhek wat Homer vir hom ingesit het, gesluit moet hou terwyl hy die geld en lys neem.  Dis nou behoorlik ‘n geval van liewer Bangjan as Jannie nommer drie.

Gedagte van die dag: Een van sy ander sussies is nou darem terug so ek gee weer leër oor.

Oktober 23, 2019 at 10:50 nm 8 Kommentaar

Skooltyd!

 

 

Daar is ‘n goeie rede hoekom kinders skool gaan en teen volwassenheid klaar maak. In die tyd dat ek in Pretoria was, het my noolste Nolie, Mina en my Amy kom kuier. Toe ons besig raak om ete op te dien, wil Juffie niks weet van eetkamer nie, dis nou sit kamer toe.

Sy het in elk geval daar vir ons “gedek.” Pappa en Mamma kan maar soos barbare met skinkborde op hulle skote eet.  Vir Ouma en Ousus het sy so ewe kussings op die vloer by die koffietafel gepak en sy sit op haar pienk stoeltjie.  So eet ons en toe is dit skottelgoed tyd.  Kort kom loer sy om die kosyn of alles nog op dreef is. Toe sy dus die ketel hoor, besef sy alles is gewas, gedroog en gebêre in die kombuis.

Amy is mos nou al ‘n rukkie in die kleuterskool en ons gaan nou dus skool speel.  Daar sit Juffie op haar pienk stoel, ek en Ousus moet maar weer ons plekke op die kussings op die vloer inneem.  Ons kleur in.  Een inkleur boek, twaalf vet vetkryte en drie inkleurders.  Daar gaan ons.  Pappa en Mamma is later vort bed toe, ons drie kleur nog in.

Nou ja, ek en Ousus se “vere”is al deur gesit daar op die vloer en ons kriewel.  Mens! ek kan sweer ek voel die kruis in die teëls dwarsdeur daardie kussing. As ons so kriewel, dan kom die kwaai stemmetjie “Sit op julle boure.”Dan sit ons.  Dan oorval die kriewels ons weer en ons sit op ons knieë langs daardie koffietafel. Dan kom die kwaai stemmetjie weer “Julle, sit op julle boure.” Dan sit ons weer en ons kleur in.  Eet dan en wan ‘n lekkerdingetjie dan het ons mos geleentheid om te kriewel. Dan se juffie weer “Sit op julle boure.” Kyk, sy is net drie jaar oud maar sê daardie R.  Toegegee, dis so ‘n Engelse Franse R maar onmiskenbaar ‘n R. Teen elf uur is ons “boure”opgesit man maar al wat ons hoor is “Sit op julle boure.” Ons was nogal optimisties  dat ons dalk so twee of hoogstens drie prente gaan inkleur dan gaan sy belangstelling verloor.  Maar ai, moenie glo nie.

Van die een na die ander.  Dan soek Juffie die volgende projek uit.  As dit op albei kante interessant lyk, dan is dit die volgende prentjie. So dis rond en bont in daardie inkleurboek.  Gelukkig is die boek omtrent 2cm dik, anders het ons dit sommer die Vrydag aand klaar gemaak.  Ons, dis nou Ousus en ek het weer die kriewels terwyl sy die soveelste prent soek.  Toe sit en kyk sy vir ons en snou oor die breedte van die ou tafeltjie “Nou sit julle stil op julle gatte.”

Ek wil nou nie hoes, poep of skinder nie, maar as ek Pappa en Mamma was, het ek sommer so enige tyd by daardie skool opgedaag hoor.

Gedagte van die dag: As jy bietjie ouer is, is skoolgaan defnislis nie vir sissies nie.

Oktober 11, 2019 at 2:26 nm 4 Kommentaar

Wat sê die wet

Mensig!!! Soms verdien mense om geklap te word.

Die ou oom se vrou het hom seker so twee jaar gelede verlaat.  Maar julle weet mos hoe mense is, eers het sy gegaan en ‘n lot skuld gemaak.  Nou ja, die oom kry net Sassa pensioen.  So hoe sy ‘n rekening daar op die oom se naam bekom het, sal net sy weet.  Ek het intussen gehoor sy, die vrou en die verkoopsdame by die meubel kettingwinkel was vriendinne.  Sy was die oom se tweede vrou en het self na haar huwelik met die oom nog ‘n goeie pensioen van haar vorige man ontvang.  Dus het sy nie nodig gehad om op die oom se naam te gaan koop nie.  Maar omdat sy geweet het wat sy gaan doen, het sy die rekeninge op sy naam geopen. Net so te verswaring, was die oom aangerand en het bietjie breinskade opgedoen.  Jy hoef net twee sinne met hom te praat om dit agter te kom ook.

Sedert sy vort is, sukkel die oom om die hoop skuld, meer as sy ou penioentjie, te betaal.  Maar laat niemand sê hy het nie moedig probeer nie.  Dikwels het mens hom by die een of ander winkel gesien, besig om kaste aan mekaar te sit waarvoor hy maar karig beloon was.  Maar so het die ou werkies opgehou en die oom was pleinweg geskroef.  ‘n Kennis vertel my die storie en ek raai aan “gaan gesels met die staatsaanklaer. Sover my kennis strek kan hy nie soveel skuld kry dat dit sy hele ou pensioentjie verswelg nie.”

Elke keer as die vrou my sien sal sy vertel die meubelwinkel dryf die ou oom mal.  So bel hy my gisteroggend amper in trane.  “Sissie, they are coming to take my furniture.” Daar is nou een uitweg. ” Uncle Eddie can we go to court?” Die arme ou mens is so desperaat hy sê dadelik ja.  Wel vanmore is ons toe weg landroshof toe.  Daar gekom, staan mense in ‘n ry en wag om deursoek te word om in te gaan.  Die oom is nog nie daar nie en ek verduidelik aan die wag toe ek voor kom.  Ai, sy verstaan nie my soort Ingels nie en escort my na die klerk.  Daar gekom vertel ek ek wil asseblief die staatsaanklaer sien en gebruik toe die naam wat my vriendin my gegee het.

“Follow me” kom die opdrag toe en daar rol die kolos voor my die gang af. Ek agterna.  Daar trek sy oor die nat wit teêls. Die vloerwasser skud net haar kop en sê gn woord nie. Ek probeer maar byhou maar omdat ek weet hoe de vieste Homer se vuil spore op my vloer my maak, hou ek maar aan die kant op die donker teëls.  Sy is voor my die kantoor in maar nie voordat die ou pofferhandjie uitgeskiet het om my “halt” te wys nie.

Die magistraat luister, sy kyk na die dokumente en dreigbriewe wat ek toon en sê verbaas “Maar die saak is mos al afgehandel.” Toe nie.  Hulle het die oom gister voor 10 uur al drie keer gebel toe ek hom aangeraai het om sy foon af te sit en eers na 5 weer aan te sit.  Daar is edelagbare op die foon.  Kan julle glo? Nadat sy haar aan me die meubelwinkel bestuurder geidentifiseer het, is diè onbeskof met haar.  Ook het sy nie die area bestuurder of die “legal manager” se telefoon nommer nie.  Edelagbare druk die foon dood en daar in die dokumente in agter die betrokke mens se nommer aan.  Bel, maar helaas, hy begin eers 9 uur werk.

Sy raai my toe aan om die oom se foon af te sit.  Dis ‘n ou perfienkie wat ongelukkig nie nommers kan blok nie.  Die oom moet hulle nie toegang tot sy huis gee nie, hulle mag niks neem nie en hy betaal ook geen sent meer nie.  In die saak is die winkel glo skuldig aan die “Reckless credit act” en moet voor haar kom pa staan.

Sjym sal maar sien vir hoe lank die arme oom in vrede sal kan lewe.

Gedagte van die dag: ‘n Bietjie genade sal wondere vir sy gemoed doen.

 

Oktober 3, 2019 at 1:12 nm 7 Kommentaar

Oos wes, tuis wat?

Na ses weke in die stad kom ek toe tuis.  O, wee, kan julle glo? twee spoedboetes wat vir my wag.  Wie sal nou kan glo ek, Olga wat die pad bekruip, nie net een nie, maar twee blerrie spoedboetes op dieselfde dag kry?

Om alles te kroon, kon ek nie eers uit die Fordjie klim nie, so seer was my rug.  Homer bly staan in die deur van die motorhuis, Lapman staan eenkant, lag net breë bek want hy weet sy nagte van buite slaap is nou vir eers weer verby.  Net Sussietjie probeer my uit die Fordjie help.  Na ‘n hengske gesukkel toe kom ek darem uit. Ek leer ook altyd op die harde manier.  By Alzu het ek dit oorweeg om te gaan koffie koop, maar toe besluit ek gaan maar deurdruk. Daar staan ek toe teen die muur met Sussietjie wat al ggggggend om my ronddans.  Ek kon wragtig nie eers buk om haar te vryf of ‘n ou soentjie te gee nie. Maar genade tog, Sussietjie lyk soos ‘n ongestrykte hemp.  Nie enige hemp nie, maar ‘n denimhemp wat gewas en op ‘n hopie gelos was om droog te word.  Nie ‘n borsel naby haar gewees in die ses weke wat ek weg was nie.

Wys jou net, mans kan nie verder dink as wat hulle neuse lank is nie.  Hy sou mos nie ‘n vrou geword het as hy ‘n hareborsel deur haar gedruk het nie.  Net weer ‘n bewys “vêr van jou goed, naby jou skade.

Volgende keer as ek iewers heen moet gaan, sal Homer maar vir hom losies moet kry.  Ek los hom nie weer alleen tuis nie.  Sussietjie was nie al wat ongestryk was nie. Ek glo nie hy het ‘n besem opgetel in die ses weke wat ek uithuisig was nie.  Al my stoflappe moet ook gewas word, nadat ek dit gebruik het.

Gedagte van die dag: Toe huis het minder skoonmaak nodig.

 

September 20, 2019 at 10:39 nm 1 comment

o wee……

Daar gebeur dit toe.  31 Julie.  Ousus bel “Moet nou nie skrik nie.  Ek het geval en my arm gebreek. Ek wag nou net vir ‘n magtiging nommer van die mediese fonds, dan gaan ek hospitaal toe.  Ek moet geopereer word om die arm te geset te kry.  Maar dis nie so erg nie.”

Nie so erg nie?  As jou arm geset moet word met ‘n operasie, is dit mos erg genoeg.  Om alles te kroon, het ek die vorige dag gaan stap en my selfoon verloor.  Ons het dadelik omgedraai en op die spoor terug geloop maar te vergeefs.  My vriendin stel toe voor dat ons na haar huis gaan, aangesien dit die naaste is en my nommer skakel.  Te vergeefs.  Die sim was toe al uitgehaal.  Om nog pyn by die verlies te voeg, kry ek altyd ‘n boektipe selfoon dop dan kan ek rybewys en bankkaart byderhand hê sonder om die hele handsak met die stoof en yskas in, saam te piekel.

Kos my toe gou eers afsit bank toe.  Kan darem kaart vervang kry al sê die nuwe kaart nie “tjekrekening”of spog met my naam nie.  Ek wil mos net toegang toe die fondse in daardie rekening hê, nie waar nie.  Ari gedorie, toe is dit nou lisensie kantoor toe, daar moet ek hoor ek moet SAPD toe om ‘n beëdigde verklaring af te lê alvorens hulle my kan help om ‘n rybewyskaartjie wat net ‘n jaar oud is, te vervang.  Toe ek uiteindelik teruggekom het, was dit om te hoor “Sorry love.  I’m going on lunch now. Come back tomorrow.” Nodeloos om te sê het ek dit so effe verloor.  Ek is toe so half teësinnig gehelp.  Maar toe kom die “skop in die tanne.” “You need a recent photo ma’am.” Ek het haar aangegluur en toe die spaar foto van verlede jaar se aansoek voorgelê.  Toe is ek daar uit met die gewraakte dokument in my hand.

Ewentwel, toe ek dus in Petoors se dorp wat mos deesdae Swannie se dorp heet kom, toe is dit al donker en ek was al lus om 20km voor Ousus se huis op die vlug te slaan en die ou Fordjie net daar in die verkeer te los.  Maar ek het maar op my tande gekners en mooi gebid. Toe moet ek dus hospitaal toe ry.  Daar gekom, was Ousus al geopereer en al heeltemal in beheer van al haar fasiliteite.  Plaatjie en ‘n vuis vol skroewe later.  Maar sy doen goed.

Raak soms oor optimisties soos verlede week toe sy opsluit moes gaan kitaar speel en arm toe goed spasma gegooi het, wat sy nou nog sukkel om af te skud.

Gedagte van die dag:  Hulle ore sal altyd ormamente wees.

September 11, 2019 at 9:23 vm 1 comment

Older Posts


Onlangse Bydraes

Wie ruik?

website counter