Sonde soek.

Ek het al gesê dat my nuwe ouma so skielik oorlede is.  Wel, sy het ‘n vriendin/kerksuster/(wit) kind se kleinkind opgepas terwyl die kind se ouma oorsee is en haar (kind) se ouers by die werk.  Toe het ouma Mavis se dogter die kind versorg.  Of dan, opgepas.  Toe kon ek sien sy begin moeg vir die kind word.  My ondervinding met die kind was dat sy nie sosiaal is nie.  Vra haar ‘n vraag en sy het kop onderstebo die hasepad gekies en met die hond buite gaan speel.

Toe besluit “my tannie” sy moet hospitaal toe gaan vir haar oë en sy kan nie meer na die kind kyk nie.  Ai, sonde.  Ek sê toe vir Homer ek wonder of ek nie moet aanbied om na die kind te kyk nie.  Maar aangesien hulle nog tyd het om tussen hulle vriende te soek vir dagsorg vir die kind, doen ek niks meer as die moontlikheid aan Homer te noem nie.  Goeie genade! Toe ek vir my kom kry, het Homer aangebied om na die kind te kyk. Wel!  Natuurlik beteken dit EK moet kyk, Sy is nie stout nie.  Maar genade my!  Juffrou, uit ‘n tipies Afrikaanse gesin, het haarself voor die tv geleer Engels praat.  Nou weier sy om Afrikaans met enige iemand anders as haar ouers te praat.  Die Engels is maar tv Engels en kom deur in ‘n Engelse skool, maar die Engels is nie perfek nie. Die R’e is so Afrikaans en gutteraal soos kan kom.

Niemand kan haar reghelp nie.  Sy kom staan eenvoudig voor my en herhaal die woord oor en oor, julle weet, ek moet nou regkom.  Maar nou ja, not my circus, not my monkey.  Eers het ek probeer om haar met lesse van die internet af op datum te hou met skoolwerk.  Maar o wee. Telkens moes ek hoor dat sy in die A class (a la Amêrica) is en dus nie hoef “home schooling” te doen nie.

So, nou het ek soos ‘n kind besluit my duur data kan dan maar net sowel vir my eie doel gebruik word nie om ‘n slim kind op datum te probeer hou nie.

Sowat van sonde soek, het ek nie gesoek nie. Maar Homer het blykbaar gedink ek het dit nodig.

Gedagte van die dag: Amper tyd om in die tuin te vroetel. Dalk sal prinsês Ahmêrikah floreer met die hark of vurk.

Julie 28, 2020 at 12:02 nm 14 Kommentaar

My gunsteling gereg

                                        

 

Ek het ‘n vriendin wie altyd vra “Wat eet jy vandag?” Ek het sedertdien agtergekom hoe dikwels ek kan antwoord “My gunsteling gereg?” Dan wil sy weet, (asof sy nie alreeds weet nie) “Wat is dit?” My antwoord is dan “oorskiet.”  Ek het tydens hierdie ou inperking geleer om “groot” te kook en alles wat ekstra is, in bakke uit te skep en te vries. Gelukkig is Homer nie te kieskeurig met wat hy eet nie.  Nes ek, sal hy ook twee dae of meer, dieselfde gereg eet.

So het ek agtergekom wat my gunsteling van alle geregte is.  Dit is oorskiet.  Geen kastrolle, bakke, panne of bakplate om te was nie.  Druk in die mikrogolf oond, drukkie die knoppie ‘n paar keer en siedaar!  My gunsteling gereg sonder ‘n berg voorbereiding of skottelgoed.

Gedagte van die dag:  Oorskiet is lekker.

Junie 9, 2020 at 2:08 nm 7 Kommentaar

Sowat van skelm wees

 

 

Ek wonder wie het almal dieselfde problem as ek.  Vandat die inperking begin het, gebruik ek nou tot 300% persent meer data as voorheen.  Dit maak vir my net eenvoudige nie sin nie. Ek gebruik glad geheel en al nie facebook, twitter, instagram en wie weet waste ander sosiale media nie.

Vandat ons gevangenes van Covis 19 geword het, het Homer ook nie eers nuwe kliente gehad nie. So daar het ‘n paar fakture en kwitansies uitgegaan.  Ek bedoel regtig ‘n paar.  So internet gebruik was bitter min.  Tog vir die eerste keer in drie jaar, het my data weer nie die maand deur gekom nie. My selfoon gebruik ek net vir sms en oproepe, niks anders nie.  So meestal is daar in elk geval nie data op nie.  My tablet aan die anderkant moet ek so elke tweede maand data bietjie aanvul.  Toe het ek uitgevind van die “Whats App bundle” teen net R29 vir een Gig wat dan gemaak het dat my data genoeg was om soms ‘n bietjie teruggesteel te kry.  Helaas, dit was pre-inperking.

Sedert die inperking hoef my data gebruikers blykbaar nie eers aan te wees om data te gebruik nie.  Dus neem ek aan word my data nou weer aangewend om al die “CONNECT U” vrybuiters te befonds.  ‘n Grap is ‘n grap en ‘n donasie is ‘n donasie.  Mits dit vrywillig gegee word.  Indien jy doneer sonder jou medewete, word jy bedonnerd.  Dan word daar gesteel.  Ek stem saam dis lekker om internet te gebruik.  Dis lekker om sosiale media te gebruik.  Goeie moer dan moet almal onthou, dis ‘n verbrandse luukse.  As “OUR PIEPEL”, die bure, die mense oorkant die straat nie data kan bekostig nie, kan hulle nie internet gebruik nie.

Ek doneer, skenk, gee met dankbaarheid in my hart omdat ek het om te gee en dus nie nodig het nie.  Ek verdien dit waaragtig nie om nog van my gesteel te kry nie.

Gedagte van die dag: Mag die skelms almal op die tydstip dat hulle dit die minste wil he, ‘n helse nat poep los en die bewyse daarvan duidelik te ruik en te sien is.  Viva

Mei 26, 2020 at 3:21 nm 5 Kommentaar

Dit was nou amper

 

                                       

Grassnydienste was voor die inperking laas hier.  Ek vra Homer nou al van die laaste week in Maart om net die grassnyer aan die gang te kry. Ek is nie seker watse petrol dit gebruik en of daar tweeslag goed moet inkom nie.  Dit val net op dowe ore.  Twee weke gelede het ek regtig hard gepraat en hy het ontplof.  “Ek het dit geweet.  Ek het dit net ge4ken weet.” brul hy, dramaties tot die einde nes sy ma.  “Wat het jy geweet?” Vra ek.  “Dat ek jou sal laat gras sny?” Ondervra ek voort. “Ek sal nooit daardie fout maak nie,” snerp ek.  “Mense mag dalk dink jy is die vrou in die huis.” Daar storm hy uit en die gras kom nie gesny nie.

Woensdag dreig ek sommer vroeg om hom na sy susters te pos.  Kort voor lank brul die grassnyer.  Daar gaan die uwe toe gespoor en gestewel. Maar my hoed was darem nie ‘n  Stetson nie.  Daar gaan ek op en af op en af op die sypaadje wat die munisipaliteit wil hê maar nie in stand wil hou nie. Gou gou was die gras kort en ek stoot die grassnyer aan hek se kant toe om te ruil vir die besem en hark sodat ek gou kan skoonmaak voordat ek die res aandrurf.  Neffens die hek begin sluk sluk sluk daardie Breek en Start motor en snik morsdood vrek. Ek weet sommer die petrol is klaar, maar dis ok, ek kan buitendien nie meer onthou hoe om die ding af te sit nie.

Nog so gevee toe hoor ek ‘n voertuig stop.  Dis toe einste die gras sny oom.  “Wie het nie ore nie” groet hy.  Maar my bek hang oop van die dors.  Ek moet eers water sluk voordat ek kan praat. “Ons kom more gras sny” seg hy. “Ek het maar ‘n permit gaan koop.  Ek het Homer gebel en gesê ek kom more.” Ek kyk op en sê “Ja, nes jy Maandag al sou gekom het.” Ewntwel, gister is sy werkers vroeg gister oggend is sy werkers afgelaai met ‘n verskoning hy moet ongelukkig na die buurdorp toe.  nou kyk, ek doen nie vroeg met ‘n ligte hart nie.

Toe ek uiteindelik reg is om my dag te begin, kyk ek deur die venster toe ek die gordyne oopmaak. My plantjies wat net gister nog kiertsregop gestaan het, is weg.  Gewoonlik moet ek die mense uit hulle baas se bakkie gaan ruk om die beddings skoon te maak.  Toe het hulle egter eerste die beddings wat nie regtig skoonmaak nodig gehad het nie, begin en 95% van die blomkool, brocolli, Brusselse spruit, spinasie en baba spinasie uitgespit.  Dit is nie eers te sien tussen die paar bossies wat lê en wag om in die sak gesit te word nie. Toe begin ek soos ‘n dronk spirits dame te gil.  Die een wat die naaste aan my gestaan het, probeer nie eers uitvind hoekom ek gil nie.  Seker gedagtig aan die vlieënde graaf van Januarie sê hy dat dit nie hy was nie en hy laat spaander.  (Januarie het hy, die moerskont, my blaarslaai, beet, wortels en die helfte van my groenbone uitgespit.) Toe ek met hom praat, toe klik ta sy tong vir my.  Dis toe dat die graaf sy vlieglesse gedemonstreer het.

Toe ek al gillend sonder ‘n graaf op die ander twee wie glo daar gespit het afstorm gooi hulle spitvurke en grawe neer en laat spaander, straat af. Maar kyk toe gil die spiritsdame eers op hulle.  Ek is seker die hele dorp het gehoor dat ‘n &^$#%T&*( spinasie plant dieselfde in Zim en Mosam4kenbiek lyk as in SA hoe kon hulle dit wat in netjies rye staan verwar met bossies wat die wereld vol staan?  Ek was so kwaad dis hulle geluk ek het plakkies gedra.  Was dit tekkies het ek hulle gejaag en goed opg…. Ek was so kwaad die bloed het sommer sulke harde donderslae in my kop geklop. Elke keer doen hulle dit.

Is na my mening verdekselsde moedswilligheid.  Dit gaan nou al vir drie jaar so.  Ek moet toe gee, dis die derde span werkers wat hy het.  Elke keer dieselfde storie.  ‘n Geval van “o, jy het kos geplant wat ek nie gaan eet nie.  Wha ha ha, jy gaan ook nie.”  Toe wil Homer nog ‘n lansie breek vir die baas wat nou gefire gaan word.  Dis toe hy weer vertel word sy susters wag vir hom.  Ek het die man gebel en gefire.  Ek wil hom of sy %$#@%$6 moedswillige werkers nie weer op my werf sien nie. Sowat twee ure later kom hy in elk geval hier aan met ‘n Checkers sak.  Binne in is drie rogbrode wat hy weet ek baie lief voor is en nie plaaslik beskikbaar is nie.

Maar kyk om so be….d te word so vroeg in die oggend is nie bevorderlik vir die kolonel nie.  Maar nou ja.  dit was nou wragtig amper of ek was vas vir moord.

Gedagte van die dag:  Die baas is as gevolg van die rogbrode nie meer gefire nie, maar daardie dom donners se voet nie weer naby my tuin nie.

Mei 15, 2020 at 9:38 vm 9 Kommentaar

Vooruitsig?

Verlede jaar het ouma se seun ‘n lelike ongeluk gehad en was ernstig beseer.  Vir ‘n paar dae was dit touch en go. Hy was in ‘n mediesegeïnduseerde koma gesit.  Vir die leek kon dit natuurlik erger gelyk het as wat dit was.

In elk geval, die familie wou Ouma nie hospitaal toe neem nie, ingeval die skok om hom feitlik onherkenbaar geswel te sien te veel vir haar sou wees. Toe hulle hom uit die koma begin speen, het sy suster Nelspruit toe gegaan en ons gevra om maar ‘n ogie oor haar ma te hou.  Sondag middag laterig loop ons oor die straat om te gaan seker maak alles is nog in die haak daar.  Skaars daar of ‘n kar hou buite stil. Soos altyd as daar ander gaste kom, staan ons op om te loop.  Maar sy sê toe “Nee bly.  Die een gaan nie lank bly nie.”

Toe “die een” loop, sê sy “Sien? Ek het julle mos gesê.  Sy stel nie werklik belang hoe dit met my kind gaan nie, sy soek net sy huis.  Ek het haar laas gesien met die ouman se begrafnis.” Dit was so drie jaar vroeer,  maar sy is nie klaar gepraat nie.  “Kyk maar as ek die dag doodgaan, gaan sy heel eerste opdaag en laaste loop.  Kom hulle net om te vreet?” Inderdaad het “die een”meer belang gestel in wat van sy huis gaan word.  Met die inperking en wat dit alles meebring, was ons nie genooi vir haar roudiens nie.  Maar toe die ander bure laat weet “Ouma is buite.  Kom julle afskeid neem?” het ons maar uitgegaan.  Die straat was vol voertuie.  Die lykswa in die plek van eer voor haar hek. Kyk, ons woon mos op die hoek. Die straat tot die volgende hoek, in die systraat af, alle kante toe, staan voertuie bankvas. Homer sê toe dis beslis meer as vyftig voertuie hoeveel mense is daar net nie?  Toe moes ek vinnig agter die hek inspring.

“Die een”loop op en af tussen die ander voertuie soos ‘n wafferse Winnie M ek kan sweer sy het tot ‘n pas-stokkie in haar hand gehad.  Maar toe my oog op haar val, het Ouma se stem hard en duidelik in my oor opgeklink en ek het gestik soos ek gelag het.  Sy was toe after awl so reg.  Ek weet net nie of sy laaste geloop het nie.

Gedagte van die dag:  Pêrels van wysheid skitter altyd.

Mei 5, 2020 at 10:39 vm 3 Kommentaar

Rus sag

Ai, die dag voor lock down begin het, het ‘n buurvrou verjaar. Sy het die bure en vriende genooi om saam koek en tee te nuttig, tot ons mekaar weer na lock down sien.  My nuwe ouma was ook daar.  Wie sou nou kon raai dis die laaste keer dat ons haar sou sien?  As enige iemand dit moes voorstel, sou al die gaste seker lekker gelag het vir so ‘n verspotte idee.  In elk geval, die aand voordat lock down op ons is, lui my foon.

Dis toe Ouma.  Sy het besluit om maar te gaan isoleer by haar dogter in die lokasie.  (As die woord aanstoot gee, vra ek by voorbaat om verskoning.) Elke paar dae bel sy om te hoor of alles nog wel is en of haar huis nog staan.  Vrydag aand bel sy weer en is nog vol pittigehede oor haar terugkeer na die lokasie.  Sondag oggend vroeg bel die buurvrou en sy huil so dat sy geen woord uitkry nie.  Ai, tog, uiteindelik kom dit uit, “Olga, ouma Mavis is vanmôre oorlede.”  As dit nie was dat sy so bitterlik gehuil het nie, sou ek waarskynlik gedink het sy het skielik ‘n verwronge sin vir humor ontwikkel. Hulle, sy en Ouma is al kerkgenote en vriende sedert apartheid nog deel van ons bestaan was.

Gedate van die dag: Ouma, ons gaan jou mis hoor.

 

April 30, 2020 at 3:32 nm 4 Kommentaar

Verwagte teleurstelling

Vandat die een en twintig dae inperking ingestel is, verwag ek nes meeste ander mense dat dit verleng sal word.

Tog gister aand toe dit aangekondig was, het ek byna gehuil.  Ek dink wat ek die meeste mis, is dat ek die naweek in Pretoria sou wees om die Paastyd se kerkdienste by te woon.  Sou gisteraand al kerk gehad het.  Maar nou ja, die rede vir die inperking is om ons van iets vreesliks te beskerm.

Maar dis nie al wat ek mis nie, ek mis die parkrun ook.  Ons parkrun baan is nie vir sissies nie en laat ek dit maar erken, ek is ‘n sissie.  Tog mis ek dit.  Maar nou ja, het maar my orbitrek afgestof en trap dat dit sing.

Dan, die geraas wat my eens so frustreer het, mis ek dan nou.  Ari gedori, my honde blaf sommige dae glad nie.

Een ding wat ek nie sal mis sou dit stil word nie, is die voertuig wat heeldag op en af ry.  Homer wou weet hoe weet ek dis dieselfde kar wat ry.  Nou raai, ek kan net soms ‘n hele telefoon gesprek voer sonder om te vra iets moet herhaal word. Maar die soort geraas, nes ‘n hond se blaf kan ek onderskei.

In elk geval, noudat die inperking met die eerste veertien dae verleng is, bly besig, bly veilig, bly gesond.

Gedagte van die dag:  Geseënde pase vir almal.

April 10, 2020 at 5:51 nm 2 Kommentaar

Is dit nodig?

Al meer en meer hoor ek “Ek werk van die huis af.” Aan die eenkant baie gerusstellend.  Aan die ander kant … Is kantoorgeboue dan nog enigsins nodig?  Ek wonder nogal baie hieroor.

 

 

Maar nou ja.  Almal wat my deesdae bel of whatsapp, wil weet “Wat doen julle?” Dan vertel ek en soos courtesy nou maar vereis sal ek vra “Wat doen julle?” Feitlik sonder uitsondering is die antwoord “Ons maak huis skoon.” Laat my wonder of hulle huise dan regtig so vuil is.  Genade tog.  Is dit dalk om my saggies te laat insien dat my huis vuil is?  Is dit die geval, dan gaan ek hulle ‘n skenking maak.  Ek sal Homer vir hulle gee.  Gratis en mahala.

Dan kan hulle heeldag agter hom aan loop en skoon maak.  Ek wil hom in ‘n inrigting laat opneem dat hulle hom kan ” house train.”  So morsig kan geen mens wees nie.

Gedagte van die dag:  Is my seuns “house trained?”

April 7, 2020 at 5:13 nm 2 Kommentaar

Afsondering of straf

Ek sidder as ek dink wat sal gebeur as die corona virus in die plakkerskampe tussen die arm mense en weerlose kinders wat op hulle eie oor die weg moet kom, sonder ‘n volwassene se sorg, sal kom.  Tog kan ek oral op sosiale media sien dat die reeds die mense van hierdie nedersettings is, wat die tuisbly reël koelbloedig verontagsaam.

Ek het vanmore’m videogreep gesien waar hulle ‘n roldeur by die een of ander Tops eenvoudig oopgedwing het en hulle self ten aanskoue van almal gehelp het.  Niemand het probeer om hulle te keer nie.  Eerder videogrepe gemaak en seker maar ook hulle self gaan help.

Maak vir my net nie sin dat ‘n supermark wat oop moet bly deur die tyd, nie sigarette mag verkoop nie.  Toe ons die anderdag ‘n vriend gewaarsku het, het hy reeds uiters verontwaardig gesê hy sal die winkel oopbreek om sy sigarette te kry.  Toe het hy gedink ons maak ‘n grap maar tog ag geslaan en met amper ‘n trollie vol sigarette by Spar uitgekom.

Dis maar die tweede dag van afsondering maar ek het alreeds die helfte van my lekkergoed voorraad opgeeet.  Ari vir my is die “isolasie”maar my daaglikse lewe.  Ek kom meeste dae nie eers by die deur uit nie en as ek wel uitkom, is dit om in die tuin te gaan werkskaf. Nou dat die president dit “afsondering”genoem het, nou pla dit my genoeg om heeldag te sit en eet.

Sterkte met julle isolasie.  Mag God met ons almal wees.

Maart 28, 2020 at 2:11 nm 7 Kommentaar

‘ n Roos by enige ander naam….

 

 

So ‘n jaar of wat gelede vra ‘n vriendin my om haar Nelspruit toe toe te neem.  Op die dag, gaan laai ek haar op en ons val in die pad.  Op ‘n stadium ry ons agter ‘n ou Mercedes Benz.  Sy begin toe te giggel en hoe meer sy probeer om my te vertel wat haar so amuseer, des te meer lag sy. Uiteindelik kom dit toe uit.

Sy het so ‘n kar van haar pa geerf.  Daar in die sestigs al.  In die 80’s, na sy al getroud was, tiener kinders gehad het en drie provinsies later, het sy steeds die kar gery.  Deur dik en dun was hulle saam. Van haar kinder jare af, loop sy en die ou groen Benz ‘n pad.  Kinders skool toe geneem, sy self eksamen lokale toe gery, elke dag werk toe, wat behels vier hospitale in vier provinsies.  Daar in die 80’s sou dit beteken het elke provinsie in die land nadat Suid Wes Afrika onafhanklikheid gekry het. In elk geval, toe sy haar dogter met die donker groen kar Pretoria toe neem om haar universiteits opleiding te begin, was dit dan ook in die kar.  Hulle het glo om die fonteine sirkel agter ‘n bus aan gery.  Toe op ‘n kol, stop die bus sommer net so voor haar om passasiers op te laai en daar ry sy in die bus vas.

Lang storie kort, hulle kon alles aan die kar herstel maar moes wag vir die een of ander onderdeel om van iewers af ingevoer te word.  Tien jaar later het die kar steeds onder ‘n seil gestaan toe iemand haar ‘n aanbod gemaak het en sy die kar verkoop het.  Sy bly so lank stil dat ek aangeneem het sy is klaar met die donker groen Benz.  Toe sê sy “As daardie kar vandag se remme gehad het, sou ek ek wraggies steeds die kar gery het.  Wat noem mens nou weer die remstelsel?” Genade ek het presies geweet waarvan sy praat.  My kar het dit mos ook. Homer se bakkie ook. Dit is einste daardie remme wat my so intimideer dat ek te bang is om Ousus se kar te ry. Met my eie kar en Homer se bakkie ervaar ek geen probleem nie. Maar my voet kom nog na die rem pedaal van Ousus se kar, dan steek daardie wit skip al vier voet in haar spore vas en laat my lyk na ‘n sestienjarige wat vir die eerste keer bestuur.

Ek vertel haar toe ek kan nie onthou wat dit genoem word nie.  Haar antwoord was toe dat dit net letters is. “Net drie lettertjies.”  Ek dink want ek ken dit mos.  Toe tref dit my. “USB remme” seg ek kordaat.  “Ja”antwoord sy. “Dis wat was dit is.  USB remme.” Wel, as my Bens net USB remme gehad het, het ek haar steeds gery. Van die ongeluk tot nou het ek al drie ander karre gehad.  Maar daardie Benz sê ek jou, het gn einde gehad nie.” Ons het alles klaar gemaak, teruggekom huis toe.  Sy het uitgeklim en toe ek my kar aansluit, toe tref dit my soos ‘n voorhamer tussen die oë, nog voordat ek op die paneel sien. Toe rol my Fordjie ook en steek ook vier voet vas nes Ousus se wit skip. Dis ABS remme.

Nou ja, wat hulle ook al is, hulle stop steeds ons karre.

Gedagte van die dag:  Vergeet om te vergeet.

Januarie 16, 2020 at 12:19 nm 4 Kommentaar

Older Posts


Onlangse Bydraes

Wie ruik?

website counter