o wee……

Daar gebeur dit toe.  31 Julie.  Ousus bel “Moet nou nie skrik nie.  Ek het geval en my arm gebreek. Ek wag nou net vir ‘n magtiging nommer van die mediese fonds, dan gaan ek hospitaal toe.  Ek moet geopereer word om die arm te geset te kry.  Maar dis nie so erg nie.”

Nie so erg nie?  As jou arm geset moet word met ‘n operasie, is dit mos erg genoeg.  Om alles te kroon, het ek die vorige dag gaan stap en my selfoon verloor.  Ons het dadelik omgedraai en op die spoor terug geloop maar te vergeefs.  My vriendin stel toe voor dat ons na haar huis gaan, aangesien dit die naaste is en my nommer skakel.  Te vergeefs.  Die sim was toe al uitgehaal.  Om nog pyn by die verlies te voeg, kry ek altyd ‘n boektipe selfoon dop dan kan ek rybewys en bankkaart byderhand hê sonder om die hele handsak met die stoof en yskas in, saam te piekel.

Kos my toe gou eers afsit bank toe.  Kan darem kaart vervang kry al sê die nuwe kaart nie “tjekrekening”of spog met my naam nie.  Ek wil mos net toegang toe die fondse in daardie rekening hê, nie waar nie.  Ari gedorie, toe is dit nou lisensie kantoor toe, daar moet ek hoor ek moet SAPD toe om ‘n beëdigde verklaring af te lê alvorens hulle my kan help om ‘n rybewyskaartjie wat net ‘n jaar oud is, te vervang.  Toe ek uiteindelik teruggekom het, was dit om te hoor “Sorry love.  I’m going on lunch now. Come back tomorrow.” Nodeloos om te sê het ek dit so effe verloor.  Ek is toe so half teësinnig gehelp.  Maar toe kom die “skop in die tanne.” “You need a recent photo ma’am.” Ek het haar aangegluur en toe die spaar foto van verlede jaar se aansoek voorgelê.  Toe is ek daar uit met die gewraakte dokument in my hand.

Ewentwel, toe ek dus in Petoors se dorp wat mos deesdae Swannie se dorp heet kom, toe is dit al donker en ek was al lus om 20km voor Ousus se huis op die vlug te slaan en die ou Fordjie net daar in die verkeer te los.  Maar ek het maar op my tande gekners en mooi gebid. Toe moet ek dus hospitaal toe ry.  Daar gekom, was Ousus al geopereer en al heeltemal in beheer van al haar fasiliteite.  Plaatjie en ‘n vuis vol skroewe later.  Maar sy doen goed.

Raak soms oor optimisties soos verlede week toe sy opsluit moes gaan kitaar speel en arm toe goed spasma gegooi het, wat sy nou nog sukkel om af te skud.

Gedagte van die dag:  Hulle ore sal altyd ormamente wees.

Advertisements

September 11, 2019 at 9:23 vm 1 comment

Telebevarkers.

Kyk, ek is nie ‘n oggend mens nie.  Ek is veral nie ‘n vroegoggend mens nie. Ek wil teen my eie tempo wakker word.  As ek om die een of ander rede vroeg moet opstaan, vir al die gewone redes, dan doen ek dit.  Dikbek, bot, sal ek my gang gaan.  Maar moet my asseblief nie pla voordat ek gepla wil wees nie.

Soos julle weet, loop ek dikwels deur onder telebevarkers. Maar gewoonlik gee hulle my kans om wakker te word, een of twee bekers tee te drink en ontbyt te eet voordat hulle my pla.  So in die newels van slaap hoor ek my selfoon lui.  “Wat de joos?” Ek soek soek my foon, voel die beker tee wat Homer so teen 8vm moes kom neersit het.  Kry my bril beet, sit op en daar lê my foon waar ek weet ek dit nie sal neersit nie.  Homer het seker weer ‘n teleurstellende ondersoek gehad.  Kry dit beet, antwoord.  “Good day mr Oksle, may I speak to your wife please? WDF? “Speaking” kwaak ek.  Ek hoor vir Homer buite lag. “So sorry ma’am.  I am Dudu Ndluli phoning from “wie se moer se medicals.”

Kyk toe kook my bloed, Ek ken die stem. Sy bel my elke Vrydag en glo my, elke Vrydag het sy ‘n ander naam.  “We want to share our specials with you today!  Isnt that great? tjirp sy in my oor.  Teen die tyd staan Homer al in die kamer. Ek veg hard om pose te hou.  “Indeed” knor ek. Toe rammel sy die hele ou verhaal af van hoe frustrerend dit is as mens siek word en jy moet ‘n hoop geld vir die dokter en mediese dienste uitvurk.  “Dudu / Lexi/ Anisha/ Thandi what ever your name may be, we’ve been through this before.  I’ve been telling you for some months now that I have no intention of buying what you are offering.” Toe moes ek eers asem haal en sy neem haar kans waar.  “But ma’am let me explain what I am offering.”

Not likely my dear dink ek en val in toe sy weer asem haal “I am unemployed.  That means I havent got work so I dont get a salary.  I am too old to get a job and too young to get SASSA” knor ek “so I cannot afford your medical aid.” Slaat my simpel met ‘n blerrie pap snoek.  “But that’s the great thing ma’am.  I am not offering medical aid,  today I am offering you medical insurance.”

Berge val op die …… vrou “If I cant afford medical aid, how on the face of this earth can I afford the ever bigger luxury of medical insurance Dudu / Lexi/ Anisha/ Thandi?” vra ek tussen my tande deur. “But ma’am…” toe is Olga op. “Ma’am se moer!”

Weet julle, sy bel elke week van ‘n Durban nommer en elke week blok ek haar nommer na die gesprek.  Tog, skakel sy volgende week van die selfde nommer af.

Gedagte van die dag:  Dalk sal perde teen volgende week horings hê.

Julie 29, 2019 at 9:33 vm 4 Kommentaar

Snoep goed

Word mens ooit te oud vir lekkergoed?  Ek hoop van harte nie so nie. Ek was nog maar altyd lief vir ‘n ou soetigheidjie.

 

Ek het ‘n groot vet bottel waar ek ons lekkergoed insit.  My gunsteling is natuurlik Licorice all sorts. Of is sit Cream caramels? Nee, wag, ek dink dis Jelly beans. Nee, eerder Peanut Brittle.  Wag, dis eerder Milky Toffees.  Dis fudge.  Nee wag, voordat ek vuis slaan met myself.  Ek hou van sweeties.  Sommer baie. nou ja. As ons lekkergoed gekoop het, gooi ek alles in die bottel.  Die bottel staan sommer op die kombuis kas.  Kom die kwien se direkte familie kuier, dan help sy haarself aan ‘n paar.  Stap Homer soggens die kombuis binne, dan verdryf hy maar die eensaamheid van vroeg more alleen wakker wees met ‘n handvol.  Vererg ek my vir Homer, vind ek troos in die bottel.  Dis ‘n lekkerder bottel as die een uit die bottelstoor.  My opinie natuurlik.

So is ons ook lief vir grondboontjies.  Daar staan ook altyd ‘n bottel met grondboontjies langs die lekkergoed.  soms met rosyne, maar meestal daarsonder. Om een of ander rede sal mense nogal hulle self nie so geredelik uit daardie bottel help nie.  Toe het ek opgemerk dat Homer die bottel gou laat leegloop totdat daar so ‘n enkel lagie op die bodem lê.  Dan sal hy kamma verbaas vra “Wat het hiervan geword?” Toe het ek slim geraak.  Ek gooi dit in twee bottels.  So twee derdes van die pak in die groot bottel en die res in ‘n kleiner bottel.  Dis dan nou die groter een vir Homer en die kleiner een is myne.  Wonder bo wonder toon hy respek vir myne maar syne hou nou baie langer.

Die ander dag het ons tuis gekom en ek het die pakkies lekkergoed in die bottel leeggemaak.  Die “Gum snakes” heel onder en so gaan ek aan.  toe die “All sorts”heel bo in die bottel land, het hy al terug gekom in sy oorpak geklee.  Ek het toe nog nie eers kans gehad om die bottel te skud om die sweeties te meng nie. “Dink jy nie ‘ons’ moet dit in verskillende bottels bêre nie?” Vra hy. “Goeie idee” antwoord ek.  Dis mos duidelik as elke lekkergoed soort in ‘n aparte bottel is, maak dit mos die saak soveel makliker vir hom.  Nou ja, toe hy ‘n paar uur later weer in gekom het, was die lekker goed geskei.  Syne in een bottel, myne in ‘n ander.

Gedagte van die dag: Nou bly altwee bottels langer vol.

Julie 24, 2019 at 10:48 nm 10 Kommentaar

‘n Nuwe/ou stapmaat

 

 

 

 

 

Ek het vanjaar ‘n skaarste aan stapmaats bevind.  Verlede jaar die tyd, was ons vyf dames wat drie keer per week ‘n sewe km staptog aangepak het.  Toe het een werk gekry en ons het almal vir haar gejuig.  Sy het immers ‘n laatlam enigste kind om met min bystand groot te kry.

Toe kry ‘n ander een teenspoed en weg is sy tot heden vandag.  Die derde een het ons net een oggend laat staan en wag en ons is toe uiteindelik tien minute laat weg sonder haar.  Vir die volgende agt maande het dit goed gegaan. Toe was dit een verskoning na ‘n ander en my Orbi trek dreig telkens om my af te gooi.  Nou ja, toe het ek vir die ding ‘n lelike teken gewys en hom uitgelos.

Gister kry ek ‘n boodskap van my 2016 stapmaat.  “Stap julle nog?” Ek het geantwoord dat my Orbi trek ook nie meer wil stap nie.  “Sal ons weer saamstap?” Vra sy. ek is maar min lus.  Want vroeg in die winter van 2017 het sy eers ‘n paar keer verskoning aangevoer en toe later net weggebly.  Maar nou ja, ek het agtergekom as mens stap, dan loop jy van verkoue en depressie weg.  So ek het dit vreeslik gemis.  Self my tuin het agteruit gegaan want ek was niks lus om dit te bewerk nie.

Nou, vir so lank as wat dit gaan hou, geniet ek die daaglikse stappie, al het dit net twee keer gebeur.

Gedagte van die dag: ‘n Stapper stap nogal van die koue ook weg. 😉

Julie 10, 2019 at 10:54 nm 7 Kommentaar

Lemmetjie piekels

 

Ek het toe vanmiddag my bottel lemmetjie piekels gekry. Dit is hoe dit min of meer lyk.  Net, die kwien se direkte familie se huisgenoot maak ons sin spesiaal.  Dis soos met die mango atjar ook.  Ons kry ons sin seker maar light.  Met baie min olie maar verkieslik geen olie oor nie. Met die dat ons nou omtrent tuis nyweraars geraak het, ondersteun ons ook die mede tuis nyweraars.

Dis nou nie dat ons nie voorheen tuis nyweraars sou ondersteun nie, dis net nou kom ons meer met tuisnyweraars in aanraking.  Soos ek reeds gesê het, die kwien se direkte familie se huisgenoot is ‘n kranige kok.  Soms bietjie a – la – Hilda. Maar sy deel haar resepte met niemand nie. Sou iemand haar ‘n resep vra, sê sy net altyd.  Maak pekel water en gooi oor terwyl dit so duidelik soos daglig is dat haar piekels nie in pekel water lê nie. Sy maak ook die heerlikste aartappel samoosas. Mensig! Dis omtrent “to die for.

Maar ek weet mos, ek vra gn resep nie, ek geniet net wat sy maak, wanneer sy dit maak.

Gedagte van die dag:  Bly warm.

Julie 6, 2019 at 10:13 nm 4 Kommentaar

Op ‘n goeie dag

Julle weet….. Soms kan ek net lag. Ander kere kan ek self die lag bere totdat ek veilig in die Fordjie of op my apostelpêre om die hoek al is. Ander kere moet ek hard probeer om nie my vuis toe te vou en net te swaai nie.

 

My vriendinnne, die kwien se direkte familie en haar huis-genoot kom toe mos Sondag hier aan.  “Gaan jy my help?” vra die genoot. Kyk nou weet ek al wat kom. Die wind het mos weer erg gewaai. Toe ek ja sê kom dit “Lemmetjies uitdruk sodat ek lime pickles kan maak?” Kyk dis nou al jare dat ek help.  Ek kry altyd die uitdruk werk.  Dis glad nie lekker nie.  Daardie sous brand my vingers gaar.  Maar daardie piekels is vrek lekker en nee, sy gee haar resepte vir gn mens nie.

Maandag is hulle weer hier met die sak lemmetjies.  Kyk, die wind het ‘n rekord oes bymekaar gebring.  Party is so groot soos ertjies, ander soos druiwe en dan is daar ‘n paar so groot soos golfballe.  Weet julle hoe moeilik melk jy die kleintjies? Ek het nie ‘n gemaklike elektriese masjien nie, ek sal met die hand moet druk. Dinsdag en Woensdag druk ek en druk en druk.  Ry vanmiddag om die bak sap te gaan aflewer.  What do you know?  “Nee” seg sy, “Dis joune.” Ek het al die sap wat ek nodig het.  Toe moes ek weer op my tande byt.  Wat de dinges gaan ek met om en by twee liter skoon lemmetjie sap maak?

Tuis gekom, het ek my resepte boek en kry gou die suurlemoen konsentraat resep.  Kook dit en dink “Julle donners! Dis al wat julle gaan kry om te drink self in die koue totdat dit klaar is.” Goeie aarde!  Ek het die bottels net nou gebêre.  Toe bel sy my en vra verskoning.  Sy was deurmekaar.  Sy sal die sap môre kom haal.  “Watter sap?” vra ek obsternaat.  Asof ek nie weet nie.  “Die lemmetjiesap wat jy uitgedruk het.” Seg sy.  Toe voel ek al hoe klap my vuis teen haar wetie wat nie.  “Nee wat,” sê ek jy kan dit nie kry nie, dis nou al Lime cordial.  Sal sy wragtig vir my vra “But why the …. did you do that?”

Gedagte van die dag: Gelukkig was dit oor die foon.

Julie 4, 2019 at 10:37 nm 7 Kommentaar

Sissie

Ek het die afgelope verpis tot ‘n regte temperatuur sissie.  Goeiste tyding die vorige plek waar ons gewoon het, het die ryp nog wit gelê in enige skadukol teen 11 vm.  Hier is nie eers meer ryp te sien teen die tyd dat ek smorrens wakker word nie.

Ek besef vandag dat die rede hoekom ek so koud kry, is omdat ek die heel dag sit en niks doen nie. Alles aan my is besig om vas te sit. Ek kan nie roes nie, daarom kan ek dit nou nie roes noem nie.  Nee wat, as ek in nog daardie koue plek gewoon het, sou ek gedink het die locals is mal om dit koue te noem.

Die vergalstelike tiptolle het nou wragtig net gewag dat ek my rug draai, toe vreet hulle my kool, spinasie, blomkool, broccoli en spruitkole dat daar net are oorgebly het.

Ek oorweeg dit beslis om weer ‘n kat te kry, dan sal daardie nare ou tiptolle moet ligloop.  My Lapman, is net so koulik soos ek en Sussietjie is soos ‘n trekker, het ‘n hengse raserige aanloop nodig, wanneer sy nog oppad is na die hoek van die huis, al snorkend en hygend, dan is die tiptolle is in die buurman se okkerneut boom en dan sit die hadida’s op die muur vir ons en lag.  Nou mag ek die werfettertjies mos nie met die windbuks skiet nie en die kettie is my groot vyand.  Ek trek daardie rek terug en laat wiel, dan tref daardie verdonderlike klip my.  Nege uit tien kere teen die voorkop.  Ek dink die ding is getoor.

Gedagte van die dag: Ek gaan heksejag op die tiptolle en hadida’s doen om die hitte uit my koulike bene te verdryf.

Julie 2, 2019 at 10:39 nm 9 Kommentaar

Older Posts


Onlangse Bydraes

Wie ruik?

website counter