U hoogheid

Ek het lanklaas die twee vriendinne van my gesien. Ons is nie gewoond hulle bly so lank weg nie en Homer kerm toe al ‘n paar dae ek moet gaan kyk wat gaan aan met die “ou fossiele” Kon toe nou nie hoër of laer nie en ek val in die pad.  Met Homer se bakkie, dan het ek ‘n verskoning om nie heeldag te kuier nie.

Daar gekom moes ek nou alles hoor wie hoe siek was, wie die seerste gehad het, die kwaaiste hartaanval {I kid you not} gehad het, wie die hardste geval het en so voort.Die uwe sit en luister, sy het mos al baie ondervinding om ‘n reguit gesig in hulle geselskap te hou. Toe kom die nuwe toevoegsel tot die Britse koningshuis aan die beurt.  Nee, ek het nog nie foto’s van die kind gesien nie. Die een begin vroetel om haar foon te kry, toe onthou sy die foon lê in haar kar en die garage is al gesluit en sy gaan nie nou uit nie, maar sy het ‘n foto van die baba op haar foon.  Nou kyk, ek is nie ‘n aanhanger of bewonderaar van die koninklikes nie.

Ek het al dikwels gehoor die een is ‘n “Scottish lassie” van Jeppe Johannesburg, no less.  Toe op ‘n dag vertel sy my ‘n familie geheim.  Sy en haar suster is albei Scottish countesses. “Ooh, so I am in famous company.” Ek dink sy het al vergeet dat ek en sy al baie ure met my of haar skootrekenaar gesit het om haar familie se grafte te soek. Bizar maar waar. Daar is meer tipies Afrikaanse vanne as in my voorsate. Maar nou ja, dis mos haar, uhm, geheim.  Mum’s the word.  Ja, raait.

Nou met die foto soekery, kom ek agter sy sit nou kiertsregop.  Met haar kop so skuins gedraai, weg van beide haar huismaat en my. Skielik word die koffiebeker dan ook vasgehou soos dogtertjies doen wanneer hulle “tannie tannie” speel. Nou begin my lagspiere al saam trek. Nou moet ek noem dat ‘n afgetrede joernalis van ‘n Sondag koerant hom so ‘n paar jaar gelede in ons dorp kom tuis maak het. Hy tel onder die vriende wat ons nie gemeen het nie.  In die kontessa se boekie tel hy baie hoog.

Haar huismaat vra waar het sy die foto gekry.  “From Billie” sê sy. Met die kop nog so skeef gedraai.  Haar gesig amper parallel met die plafon. Nou weet ek en die huismaat reeds, hier kom ‘n ding.  “He sent it when he came to tell me about Elizabeth.” Ons kyk na mekaar en ek moet al anker gooi dat ek nie kraai van die lag vir die prentjie wat sy daar op die rusbank maak nie. “Elizabeth?” Vra haar huismaat.  “Yes you know he knows the royals intimately. He came to tell me Elizabeth’s maiden name was Parkinson like my mother’s. She” (dis nou die koningin) “is indeed my mother’s first  cousin.”

So ek moet seker leer om te curtsy as die belangrike vrou, wie weet, Charles se bloed eie niggie, naby my kom.

Gedagte van die dag: Polony bly blerrie polony

Advertisements

Mei 12, 2019 at 10:34 nm 4 Kommentaar

Sulke tyd.

Ai, more is dit alweer stemdag.  Voel soos net ander dag dat ons gaan stem het.  Nog voordat ons tuis was, was my duim al skoon.  Ek wil geen voorspellings maak nie.

Sterkte aan almal wat more die toue gaan aanpak om ‘n ou kruisie te gaan trek en sommer baie dankie ook dat julle dit doen.

Laat my wonder hoeveel van die ….. en veertig partye op daardie stembriewe gaan geen kruisie kry nie.

Was net soveel makliker onder die ou bedeling.  Een briefie.  Defnitief nie met amper ‘n halwe honderd partye op nie.

Gedagte van die dag: God met ons.

Mei 7, 2019 at 11:44 nm 5 Kommentaar

So sad

Nie mens of dier spring die gevolge van tyd vry nie.  Ek kyk die ander dag na Lapman en sien hy sit en staar so in die verskiet.  Dadelik wonder ek natuurlik of hy na sy eerste familie verlang. Hy sien wel sy “vorige pa” van tyd tot tyd.

Maar ek kom agter dat hy dit meer gereeld doen en natuurlik is ek baie bekommerd.  Hy is maar agt jaar oud.  Hy kan tog nie nou al Altzeimers kry nie? Hy was dan net ander dag ‘n klein vet hondjie. Maar ek neem my ook voor ek sal hom in vrede laat.  Daar is nie genesing nie, dus moet die tyd maar sy loop neem.  Solank hy nie in pyn is nie.

Dis net eenvoudig hartseer dat daar so min aan die gevolge van tyd gedoen kan word. Ons het ‘n paar aande goeie reën gekry, dan wag ek maar tot dit net saggies val en laat die honde uit om hulle uhm, ablusies te gaan doen.  Sal hy nou gisteraand weer pure moedswillige, jong Lapman wees en wag tot Sussietjie hurk, toe lig hy stroes Bob sy been teen hare.  Gelukkig het die straaltjie kort geval want sy sal hom wragtig rol.

BB het die vriend wat steeds baie lugtig vir Lapman is, hy het gereeld sy been teen die vriend se been geluk. Die vriend het dit goed hanteer maar BB se destydse verloofde se veel ouer vriendin?  Sy het dit glad nie goed hanteer nie.  Sy het geskree dat ek seker was mense kon die gille en dreigemente twee blokke verder ook hoor.

Hy het dit vir jare nie gedoen nie, wat my laat wonder of dit ook ‘n teken van Altzeimers kan wees.  Ons het ‘n hondjie gehad wat Altzeimers gekry het.  Vreemd hoe die diere deesdae neig om aan mens kwale te ly.  Iemand anders se hond het dan hoë bloeddruk en die veearts het hulle aangeraai om hom ‘n halwe mens bloeddruk pil per dag te gee.  Glo baie goedkoper as die honde soort. Tyd gaan so bitter gou verby nê.

Gedagte van die dag:  Hoe ouer mens word, hoe vinniger gaan die tyd verby.

April 10, 2019 at 10:17 nm 3 Kommentaar

Nog ‘n ai tog.

So ruk gelede hoor ons na donker een aand iemand op straat oor ‘n mikrofoon praat.  Gaan toe uit, maar ai, ek kan mense hoor praat, ongelukkig nie wat hulle sê nie.  Die buurtwag mense vertel toe dis ‘n kennisgewing dat ons voorafbetaalde meter bokse getoets sal word.  Mens brug die goed uit en steel dus krag.  Maar wat, solank ek my neus skoon hou.

Daar was ‘n tydsduur gegee en in daardie tyd, kom hulle nie hier uit nie. Vriendinne kom wel in daardie tyd inloer en vertel hoe het hulle die meter kom nagaan en die knoppie met ‘n pyltjie op, oor en oor en oor gedruk. ‘n Hele paar keer.  Tot watter doel vra ek. Maar hulle weet nie aangesien die dame wat die kontrole kom doen het, gemaak het of sy nie hulle vraag hoor nie.

Twee weke na die afsny datum kom hulle toe hier aan.  Ek hoor hoe Homer met hulle argumenteer omdat dit na die afsny datum is. Maar aangesien hy die munisipaliteit se bakkie ken, laat hy hulle inkom.  Ek het nie ‘n saak wat hulle dink nie, maar ek laat hulle nie alleen nie. Die dame druk toe ook daardie pyltjie asof sy bang is dit gaan haar bespring as sy ophou druk. Ek vra haar ook hoekom sy dit so aanhoudend druk.  Sy ignoreer my ook. Ek onthou haar naam van die kaartjie wat sy gewys het, noem haar naam en vra haar weer hoekom sy daardie knoppie so aanval.  Sy maak glo net seker dat dit gebalanseer is. Ek vra toe of dit balanseer.  Teesinnig sê sy “It seems to be.”

Genade die volgende oomblik wil sy weet of die tv aan is.  In hierdie huis word daar mos maar min tv gekyk.  Daar het sy die meter boks wat seker so 15 x 30cm is beet en sy trek dit soos ‘n prop uit die muur. Oop is die res, elke draad word gegryp en stewig getrek.  Ek dring aan om te weet of sy my boks probeer vandaliseer.  Ag aarde tog.  Nee, dis glo omdat die meter nie meer geseël is nie.  Ek het haar gesê om met haar kollega te gaan praat, hy het dit sowat vier en ‘n halfjaar gelede oop gemaak en sou die seël kom vervang het, maar nooit gekom nie. Maar sy gaan eenvoudig voort om daardie drade te ruk en pluk asof hulle vir haar ‘n korte gegooi het.

Maar nou ja, nadat sy seker was die seëls is nie gebreek omdat ons die drade gebrug het nie, word ons ingelig dat ons ‘n nuwe meterboks moet laat insit wat kan seël aangesien die een beskadig is. Homer vra vir wie se rekening en sy sê die munisipaliteit.

Gaan voort sê ek.  Ah maar ek moet hulle bel as daar so 45 eenhede oor is.  Dan kom sit hulle die nuwe een in wat 5 eenhede op het.En die ander 40 vra ek, nee, dit verloor ons.  Ek het hulle laat wag totdat daar net 5 eenhede oorwas, dit was twee weke na hulle ondersoek.  Teen die tyd dat sy hier aangekom het met die nuwe boksie, was daar nog net 2.3 eenhede oor. Want not, waste not.

Gedagte van die dag: Wonder hoeveel bokse het hulle gevind wat gebrug was.

April 9, 2019 at 11:56 vm 2 Kommentaar

Wil jy nou meer

                     

Miskien moet ek tien jaar gelede begin.  Ek het die dag buite  die haarkappersalon op die dorp parkeer.  Kom die rooi karretjie oor die brug en ek sien dis my Bad Boy.  Ek waai toe vir hom want as hy huis toe ry, gaan hy voor dooiemans deur kom.  Sou hy stop, kan ek hom darem die sleutel gee. Ewentwel, ons staan nog en gesels toe kom die stem, “Tannie, moenie ‘n woord glo wat hy sê nie.  Uit die veld geslaan kyk ek om.  Daar staan die vrou toe.  Ari gedorie.  Ek wil nie lelik wees nie, maar sy herinner my toe sterk aan ‘n “sunburst” tekening.

“Hoekom nie?” Vra ek.  Wie de f.. is buitendien haar tannie? Sy lyk maklik tien jaar ouer as ek.  “Hy is van lieg aanmekaar gesit.”Antwoord sy.  Nou kyk, groot soos my BB is, is sy lontjie maar kort.  Hy word maklik kwaad.  Ek hou sy hand van toe hy omdraai en sê “Ag nê.” Nou nie dat hy haar sal klap nie, maar die mens lyk bietjie ongebalanseerd.  “Askies Tannie, Askies Oom, ek het gedink dis my verloofde.” Oom gaan dit deur my kop?  Sy lyk oud genoeg om sy ouma te kon gewees het. Ons staan net en kyk.  toe kom dit weer, “Het Tannie nie vir my R10 vir brood nie. Ons het gisteraand aangekom en my verloofde is weg om geld te gaan trek maar is nog nie terug nie. Ek wag al heeldag.” Sy het ‘n Jack Russel aan ln leiband.  Hy is skoon en lyk goed versorg. “My hondjie is ook honger.”

Omdat ek weet ek het net genoeg geld om die haarkapper te betaal, (sy doen nie kaart nie) kyk ek na BB en hy kyk in sy beursie en haal R50 uit. Hy vertel haar toe dat sy vir die hondjie ook iets moet koop. Sowat twee jaar later staan ek die dag in Pep toe hoor ek hier agter my “Middag Tannie.” Ek het nie omgekyk nie, toe word die groet herhaal.  Ek kyk toe om om te sien wie die “tannie” is.  Was blykbaar ek.  Weer die sunburst gesiggie. (O, kriek.  Ek het nie gesê hoekom sy my aan ‘n sunburst herinner nie.)  Die vrou is blykbaar ‘n reisiger.  (Sal haar nie ‘n boemelaar noem nie.  Sy was nes die vorige keer skool na liggaam en klere.  Die hondjie is weer saam, pragtig en skoon.) “Het Tannie nie vir my R10 nie?  Ons gaan nou weer op die pad en ek wil net vir my hondjie iets koop om te eet.”

Dadelik herken ek haar,  Dis Sunburst.  Met haar hondjie en haar “verloofde”neem ek aan.  Ari gedorie.  Hoe op die gesig van die aarde kon sy my BB met haar “verloofde”misgis?” BB is 1.95m lank, breedgeslouerd, oë donkerder as sy hare en so strepie ken baard wat jy die ding ookal noem.  Die “verloofde”is korter as ek.  Oud verniel maar darem skoon.  Al wat hy gemeen het met my BB is die blasserige vel. “Verkoop die ou hondjie aan my seg ek, dan sal hy altyd versorg en gevoed wees.” Haar antwoord was “Haai nee tannie ek is te lief vir hom.” Ek het vir die hondjie by Spar twee blikkies kos gekoop en  vir hulle gegee.

Verbeel julle my verbasing toe ek nou op die heilige Sondag in Hazyview hoor “Hello Tannie” en daar sit Sunburst op ‘n bankie voor die Wimpy.  Minus haar verloofde en haar hondjie.  Ek sien sy praat maar hoor nie ‘n woord wat sy sê nie.  Ek loop nader en sy herhaal wat sy gesê het.  Skone verbasing laat my wragtig weer vra ” Ekskuus?”  Toe herhaal sy ” Het Tannie nie vir my ‘n paar rand om ” hier beduie sy die derde keer na die Wimpy ” ‘n bietjie tee en ‘n paar snytjies brood hier te gaan eet nie?” Nou kyk, vermetel sien jy baie.  Maar dit was vir my die toppunt. Moet ek ook bylas, sy sit met die beursie groot oopgetrek om my te wys sy het nie geld daarin nie, maar sy het ‘n pakkie sigarette styf in die ander hand vasgeklem.

Nagedagte:  Sy het nie tande nie, maar soos ek genoem het, vandag nes die vorige ontmoetings is sy skoon en gegrimeer. Maar omdat sy nie tande het nie (neem ek aan) is daar soos fyn krake reg om haar mond en die lipstiffie maak sulke rolletjies in die krake wat my vanaf die eerste keer aan ‘n sunburst herinner.

April 7, 2019 at 11:22 nm 11 Kommentaar

Oumie se lief

Vandag stuur susterskind vir my ‘n foto. “Ek probeer besig bly” is die boodskap daarby.

Pragtig sê ek. Ek hou van die blok wat sommer strepe word ook.  “Nina leer my hekel”sê sy.  “WAT? Ek het nie geweet Ninsi kan hekel nie.” Nina is my oudste kleindogter.  Sy was verlede jaar matriek en met die stand van sake by universiteite vandag, het haar ouers nie vertroue in universiteite nie en moet sy maar tuis studie doen.  “Ja, sy sê tannie het haar geleer.” Jy kon my behoorlik met ‘n veertjie omtik.  Dit was nege jaar gelede toe sy net mooi nege jaar oud was. Wie sou nou kon glo dat sy steeds sal onthou wat om te maak.

Dit is “Nina se poging,” kom die volgende boodskap deur. Ek is mal oor die “geometrie” wat sy daarin sit. Nou kyk, ek moet sê ek is baie trots op my liefie hoor.

Gedagte van die dag: Nou moet ek lesse uitbrei en Jessie baby ook leer.  Sy is mos ook nou nege.

April 3, 2019 at 10:53 nm 2 Kommentaar

Verleentheid bo verleentheid

Ek mag dalk al genoem het, dat ek maar bra winderig is.  Dit is met tye so erg, dat ek my kop nie by die deur uitsit nie.  Dit maak ‘n kluisenaar van my.  Vriendin kom my eendag in Spar teë en dit kan nie hoër of laer nie, of ek moet nou saam met haar by haar huis gaan tee drink. Wel, uitkom kans is daar nie en ek gaan drink tee.  Ek was so lanklaas daar, dat hulle my deur die tuin neem om die opslag plant en daardie daardie grassie en nog ‘n ander voëlnes gaan wys.  Ari gedorie.

My uhm wange, bo en onder kompeteer met mekaar in die styfste afdeling.  Ek weet later nie meer water stel die styfste is nie.  Ek knyp net.  Ewentwel, daar tuimel die tuinslang wiel van die boom af en die uwe nes hulle, spring terug.Ek vertel hulle altyd om nie agter my te stap nie.  die een doen wat ek vra, die ander sê prontuit sy sal stap waar sy wil.  Maar nou ja, die terugspring het tot gevolg gehad dat my knyp verswak het en daar gebeur die ergste toe.  Die slag is so fel dat die dikvellige hadidas al skrouend uit die boom opvlieg en al skellend die hasepad kies.

Asof my verleentheid nie al erg genoeg is nie, kom die stem van agter my. “F….. onbeskofte ding.  Was dit nodig om in my gesig te k@k?” Haastig voel ek, maar dis nog droog.  toe kom ek agter die voorste een skud soos sy lag.  “Jy wil mos loop waar jy wil.” Sê sy terwyl sy trane afvee.

Ek het daarna vir lank draaie om hulle gestap. Maar nou ja, nou het sy geleer om voor my te stap.  In haar eie woorde, voordat ek weer in haar gesig k@k.

Gedagte van die dag. A Vogel se Alkaline powder is ook magteloos om ‘n wind te keer.

Maart 31, 2019 at 10:26 nm 5 Kommentaar

Older Posts


Onlangse Bydraes

Wie ruik?

website counter